Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΗΜΟ "ΒΩΜΟ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ" ...







Μια εξαιρετική επίδοση των παγανιστών στην τέχνη της απάτης


Ας δούμε τις αναφορές και την ιστορία της ίδρυσης τέτοιων βωμών:



Ο Παυσανίας , στα «ΑΤΤΙΚΑ» είδε τέτοιους βωμούς στο Φάληρο:

[1.4] ἔστι δὲ καὶ ἄλλος Ἀθηναίοις ὁ μὲν ἐπὶ Μουνυχίᾳ λιμὴν καὶ Μουνυχίας ναὸς Ἀρτέμιδος, ὁ δὲ ἐπὶ Φαληρῷ, καθὰ καὶ πρότερον εἴρηταί μοι, καὶ πρὸς αὐτῷ Δήμητρος ἱερόν. ἐνταῦθα καὶ Σκιράδος Ἀθηνᾶς ναός ἐστι καὶ Διὸς ἀπωτέρω, βωμοὶ δὲ θεῶν τε ὀνομαζομένων Ἀγνώστων καὶ ἡρώων καὶ παίδων τῶν Θησέως καὶ Φαληροῦ·

Τι νόημα είχαν αυτοί οι βωμοί;
 Γνωστό το επεισόδειο του “Κυλώνειου άγους”, (περ. 630 πΧ) όπου οι οπαδοί του Κύλωνα, που ήθελε να κάνει Τυραννία στην Αθήνα, σκοτώθηκαν από το Γένος των Αλκμαιωνιδών  πάνω στους βωμούς όπου είχαν καταφύγει ως ικέτες, κατά παράβαση κάθε θρησκευτικής αρχής.
Μέχρι και την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, οι Σπαρτιάτες θυμήθηκαν το “άγος”. Υπήρξε μια από τις αφορμές που δόθηκαν γι αυτήν την Εμφύλια σύγκρουση. Ζητούσαν να εξοριστεί ο Περικλής που κατάγονταν από τους Αλκμαιωνίδες από την μητέρα του.
Ας γυρίσουμε όμως στο αρχικό συμβάν:




Οι Αθηναίοι, λοιπόν, όταν μάλιστα έπεσε και θανατικό,  έκριναν πως η πόλη είχε μιανθεί από τις ανόσιες δολοφονίες και κάλεσαν τον Σοφό θεουργό Επιμενίδη να κάνει καθαρμό της πόλης.

Ο Επιμενίδης καθιέρωσε τις θυσίες στους “Αγνωστους θεούς”
που επικαλέστηκε ο Απόστολος Παύλος αιώνες αργότερα. 
Το «Κυλώνειον Άγος» ένα τόσο σοβαρό αμάρτημα, μια ασέβεια που είχε επιπτώσεις σε όλη την Ελληνική Ιστορία και επέδρασε ακόμα και στην καθιέρωση του Χριστιανισμού, δεν θα μπορούσε να εξαγνιστεί χωρίς εξιλεωτική ...ανθρωποθυσία. Θυσιάστηκε ένας έφηβος, ο Κρατίνος και ο εραστής του.
Επίσης, ο Επιμενίδης αμόλησε άσπρα και μαύρα πρόβατα (Προφανώς για να γίνουν διακριτές οι Ουράνιες από τις Χθόνιες θεότητες μια που ο τρόπος θυσίας για κάθε κατηγορία ήταν διαφορετικός) και διέταξε να στήνεται βωμός όπου αυτά καθίσουν, και να θυσιάζονται.
 Επειδή όμως δεν ήξεραν σε ποιο θεό αφιερώνονταν το πρόβατο, έγραφαν απάνω στους βωμούς: "Τω Αγνώστω θεώ". 
Αυτά μαρτυρούν οι αρχαίοι συγγραφείς .

Τώρα, βγήκαν οι αρχαιοτέτοιοι υπατίες, και λένε πως αυτοί οι βωμοί ήταν αφιερωμένοι στους άγνωστους θεούς της Ασίας, και σαν βιβλιογραφία εμφανίζουν τον ...Διαφωτιστή Έρασμο! Άραγε σε ποιον αρχαίο συγγραφέα το διάβασε ο Έρασμος; 





Στον ...Άγιο Ιερώνυμο, που ...μετέφρασε στα λατινικά όλη την Αγία Γραφή, δημιουργώντας την περίφημη «Vulgata» το επίσημο κείμενο της Γραφής στα Λατινικά, στην οποία περιέχεται και το κείμενο των Πράξεων των Αποστόλων που αναφέρει τον επίμαχο βωμό!
(Πράξεις των Αποστόλων 17:23 praeteriens enim et videns simulacra vestra inveni et aram in qua scriptum erat ignoto deo quod ergo ignorantes colitis hoc ego adnuntio vobis»)
 Γιατί ο Άγιος Ιερώνυμος δεν έβαλε το «σωστό» κατά τους αρχαιολάτρες κείμενο μια που το γνώριζε; Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που η δικιά του μετάφραση θα διέφερε από το ελληνικό κείμενο. Άλλωστε η αναφερόμενη ως σωστή επιγραφή: (Ο άγιος Ιερώνυμος έγραφε στα Λατινικά νομίζω... Κάποιος μετέφρασε την πρόταση στα αρχαία Ελληνικά, και ... ψιτ! το δεύτερο "θεοίς" περισσεύει νεοέλληνα...) 
«ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ», 
θα έδινε καλύτερη λαβή στον Παύλο... Ο Θεός των Εβραίων περιλαμβάνονταν σίγουρα σε αυτούς. 
Αλλά... ποιος του είπε πως οι θεοί της Ασίας ήταν "άγνωστοι"; Γνωστότατοι ήταν. Οι Ολύμπιοι ήταν, και πρώτη η μαμά τους, η Κυβέλη, και ο πατέρας τους ο Κρόνος - Βαάλ.

Ο Απόστολος Παύλος δεν έκανε καμιά απάτη λοιπόν. Απλά πιάστηκε από την επιγραφή του βωμού για να κηρύξει.  Και η επιγραφή ήταν σίγουρα "Τω Αγνώστω Θεώ" αν και πιθανότατα η επιγραφή δεν εννοούσε αυτό που εννοούσε ο Παύλος.
Δεν ξέρουμε και δεν μας ενδιαφέρει τελικά αν υπήρχαν βωμοί αφιερωμένοι στους (δήθεν) άγνωστους θεούς της Ασίας, μια που αποδείξαμε πως σίγουρα υπήρχαν και πολλοί βωμοί αφιερωμένοι σε «άγνωστο θεό», σκέτα, και ξέρουμε και τον λόγο γιατί ήταν άγνωστος.
Όσο για το αν οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ή όχι σε έναν ανώτερο θεό ως δημιουργό... Ας ρωτήσουμε κανένα Πλάτωνα, κανένα Ιουλιανό Παραβάτη, κανένα Νεοπλατωνικό τέλος πάντων... Αρνούμαι καν να θέσω σε συζήτηση το θέμα...




Η τραγική –για την Ελλάδα – συνέχεια.

Μετά, το θέμα το ανέλαβε το μαντείο των Δελφών και τα έκανε ...μαντάρα, ως συνήθως:
    Όταν χτίστηκε ο νέος ναός στους Δελφούς, ήρθαν προσφορές από όλο τον κόσμο, <<δια την ανοικοδόμησιν του Ιερού Ναού>>. Και όμως δεν έφτασαν, και το έργο ολοκλήρωσαν οι κονομημένοι Αλκμεωνίδες, που παρεπιπτόντως, είχαν εξοριστεί από την Αθήνα ως ιερόσυλοι. (Τα αναφέρει λεπτομερώς ο Ηρόδοτος) Αλλά οι Δελφοί δεν ενδιαφέρονταν για τα ηθικά και θρησκευτικά θέματα της ξένης αυτής χώρας… 
        Η περίπτωση αυτή, είναι απόδειξη του χάσματος της Απολλώνιας λατρείας με την Ελληνική. Δεν είναι τυχαίο που τον εξαγνισμό ανέλαβε ένας Κρητικός, εκπρόσωπος της παλιάς, γνήσια Ελληνικής, Μινωικής θρησκείας. Ούτε είναι σύμπτωση που ο θρύλος λέει πως ο Επιμενίδης έζησε για αιώνες, και κοιμήθηκε για πολλές δεκαετίες. Όλα αυτά συμβολίζουν την διατήρηση της παλιάς θρησκείας μέσα στο χρόνο. 
      Την ίδια στιγμή, οι Δελφοί, αγνοώντας ηθελημένα όλα αυτά, συνεργάζονταν με τους ιερόσυλους και πάμπλουτους Αλκμεωνίδες. Η Αθήνα, κοιτίδα των αρχαιότατων Πελασγών - Κραναών, όπως γράφει ο Ηρόδοτος, εκπροσωπούσε επιβιώσεις της πραγματικά αρχαίας θρησκείας, για την οποία οι Απολλώνιοι Δελφοί αδιαφορούσαν.
      Οι Δελφοί είχαν αναλάβει τον εξαγνισμό των φονιάδων πανελλήνια. Προφανώς οργίστηκαν που οι Αθηναίοι απευθύνθηκαν αλλού. Είναι προφανής η έλλειψη εμπιστοσύνης των Ελλήνων στο Μαντείο σε μια προχωρημένη ιστορική περίοδο. Ο Επιμενίδης έκανε εξαγνισμούς σε όλη τη χώρα, κόβοντας το ψωμί του Απόλλωνα… Ακόμα, φαίνεται πως αμφισβήτησε πως «ο Ομφαλός της Γης» ήταν στους Δελφούς, μάλιστα κατόρθωσε να πάρει και έναν διφορούμενο χρησμό από την Πυθία για το θέμα, και τότε είπε, αμφισβητώντας τους Δελφούς:
         «Δεν υπάρχει ομφαλός στη μέση της γης ή της θάλασσας»  
(Πλούταρχος, περί των εκλελειπότων χρηστηρίων, 1)
                                                                   Κανονικό ξεμάλλιασμα…
 Το Κυλώνειον άγος σημάδεψε ανεξίτηλα την Ελλάδα. Η επιστροφή των Αλκμεωνιδών στην Αθήνα, με εντολή του Μαντείου, ήταν μια από τις αφορμές του Πελοποννησιακού Πολέμου, που οδήγησε την Κυρίως Ελλάδα σε παρακμή.. 
Οι Σπαρτιάτες απαιτούσαν την εκδίωξη των Αλκμεωνιδών, ως ασεβών. Υποκριτικά, οι Δελφοί τώρα υποστήριξαν το αίτημα της Σπάρτης, ενώ πριν, το ίδιο Μαντείο διέταζε την επιστροφή τους! 
Και μετά μιλάμε για Βυζαντινή ίντριγκα… για να κυριαρχήσει στην Ελλάδα, το Μαντείο των Δελφών εξασθενούσε τις Πόλεις βάζοντας τις να μάχονται μεταξύ τους, και δεν δίστασε, γι αυτό, να συνεργαστεί και μετά να αποκηρύξει τους ιερόσυλους Αλκμεωνίδες. 

Αγαπητοί υπατίες, μην ανακατεύετε τον Βόθρο των Δελφών. 

Να οι πηγές.


Διογένης Λαέρτιος: ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ
110      γνωσθεὶς δὲ παρὰ τοῖς Ἕλλησι θεοφιλέστατος εἶναι ὑπελήφθη.
   Ὅθεν καὶ Ἀθηναίοις τότε λοιμῷ κατεχομένοις ἔχρησεν ἡ
Πυθία καθῆραι τὴν πόλιν· οἱ δὲ πέμπουσι ναῦν τε καὶ Νικίαν τὸν
Νικηράτου εἰς Κρήτην, καλοῦντες τὸν Ἐπιμενίδην. καὶ ὃς ἐλθὼν
Ὀλυμπιάδι τεσσαρακοστῇ ἕκτῃ ἐκάθηρεν αὐτῶν τὴν πόλιν καὶ
ἔπαυσε τὸν λοιμὸν τοῦτον τὸν τρόπον. λαβὼν πρόβατα μελανά
τε καὶ λευκὰ ἤγαγε πρὸς τὸν Ἄρειον πάγον. κἀκεῖθεν εἴασεν
ἰέναι οἷ βούλοιντο, προστάξας τοῖς ἀκολούθοις ἔνθα ἂν κατακλίνοι
αὐτῶν ἕκαστον, θύειν τῷ προσήκοντι θεῷ· καὶ οὕτω λῆξαι τὸ
κακόν. ὅθεν ἔτι καὶ νῦν ἔστιν εὑρεῖν κατὰ τοὺς δήμους τῶν
Ἀθηναίων βωμοὺς ἀνωνύμους, ὑπόμνημα τῆς τότε γενομένης
ἐξιλάσεως. οἱ δὲ τὴν αἰτίαν εἰπεῖν τοῦ λοιμοῦ τὸ Κυλώνειον ἄγος
σημαίνειν τε τὴν ἀπαλλαγήν· καὶ διὰ τοῦτο ἀποθανεῖν δύο νεανίας,
111      Κρατῖνον καὶ Κτησίβιον, καὶ λυθῆναι τὴν συμφοράν. Ἀθηναῖοι δὲ
τάλαντον ἐψηφίσαντο δοῦναι αὐτῷ καὶ ναῦν τὴν ἐς Κρήτην
ἀπάξουσαν αὐτόν. ὁ δὲ τὸ μὲν ἀργύριον οὐ προσήκατο· φιλίαν δὲ
καὶ συμμαχίαν ἐποιήσατο Κνωσίων καὶ Ἀθηναίων.

Περισσότερες λεπτομέρεις και ...έρωτα βρίσκουμε στον Αθήναιο, «Δειπνοσοφισταί» ΙΓ΄
“Διαβόητο είναι και το συμβάν με τον Αθηναίο Κρατίνο. Ήταν ένα όμορφο παλικαράκι, όταν ο Επιμενίδης αποκάθαιρε την Αττική από μια παλιά μυσαρότητα, με ανθρώπινο αίμα.”... “πρόθυμα προσφέρθηκε για χάρη της χώρας που τον έθρεψε, και τον ακολούθησε στον θάνατο ο εραστής του ο Αριστόδημος, κι έτσι λύθηκε η κατάρα.” (Δική μου μετάφραση)

Ηρόδοτος  (Πηγή: Μνημοσύνη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας)
[5.62.2] Τύραννος ήταν ο Ιππίας, κι ήταν όλο πίκρα με τους Αθηναίους για το θάνατο του Ιππάρχου, όταν οι Αλκμεωνίδες, γέννημα θρέμμα Αθηναίοι, εξορισμένοι από τους Πεισιστρατίδες, καθώς η επιχείρησή τους, μαζί με τους άλλους Αθηναίους εξορίστους [να γυρίσουν στην πόλη τους], δεν ευοδωνόταν, αλλά έπαθαν πανωλεθρία δοκιμάζοντας να γυρίσουν στην πόλη τους και να ελευθερώσουν την Αθήνα, οχύρωσαν με τείχος το Λειψύδριο που βρίσκεται πάνω από την Παιανία· τότε λοιπόν οι Αλκμεωνίδες έβαλαν σ᾽ ενέργεια καθετί που περνούσε από το μυαλό τους εναντίον των Πεισιστρατιδών κι ανάμεσα στ᾽ άλλα έκαναν συμφωνία με τους Αμφικτύονες ν᾽ αναλάβουν εργολαβικά το ναό στους Δελφούς (αυτόν που βλέπουμε τώρα, όμως τότε δεν υπήρχε ακόμη) και να ολοκληρώσουν την οικοδόμησή του. [5.62.3] Κι έτσι που τα οικονομικά τους ήταν ανθηρά κι ήταν οικογένεια ανέκαθεν με μεγάλη υπόληψη, το ναό τον έχτισαν ωραιότερο από το πρόπλασμά του σ᾽ όλα τ᾽ άλλα, και μάλιστα, ενώ η συμφωνία ήταν να χτίσουν το ναό με πωρόλιθο, οικοδόμησαν την πρόσοψή του με μάρμαρο της Πάρου.
[5.63.1] Και, καταπώς λένε οι Αθηναίοι, αυτοί οι Αλκμεωνίδες μένοντας καιρό πολύ στους Δελφούς δωροδόκησαν την Πυθία, ώστε, κάθε φορά που θα έρχονταν Σπαρτιάτες για να πάρουν χρησμό, είτε για ιδιωτική είτε για δημόσια υπόθεση, να τους παραγγέλνει να ελευθερώσουν την Αθήνα. 
--------------
[5.66.1] Η Αθήνα, που και πρωτύτερα ήταν μεγάλη, τότε, με την απελευθέρωσή της από τους τυράννους, έγινε μεγαλύτερη. Δυο άντρες κυριαρχούσαν στην πόλη, ο Κλεισθένης, από τη γενιά των Αλκμεωνιδών που, όπως λέει η φήμη, έκανε όργανό του την Πυθία, και ο Ισαγόρας, ο γιος του Τεισάνδρου, που καταγόταν βέβαια από ονομαστή οικογένεια, δεν ξέρω όμως να πω την αρχή της, πάντως το γένος του κάνει θυσίες στον Κάριο Δία. [5.66.2] Αυτοί οι δυο άντρες ήρθαν σε σύγκρουση για την εξουσία, κι ο Κλεισθένης, καθώς έχανε τη μάχη, παίρνει με το μέρος του το λαό· κι αργότερα τους Αθηναίους, που ζούσαν χωρισμένοι σε τέσσερες φυλές, τους έκανε δέκα φυλές, καταργώντας τις ονομασίες που θύμιζαν τους γιους του Ίωνα (τον Γελέοντα και τον Αιγικορέα και τον Αργάδη και τον Όπλητα), και βρήκε και τους έβαλε ονόματα άλλων ηρώων, του τόπου τους, με εξαίρεση το όνομα του Αίαντα· αυτουνού το όνομα το πρόσθεσε, κι ας ήταν ξένος, καθότι ήταν γείτονας της πόλης και σύμμαχος.
---------------------------
[5.71.1] Και τ᾽ όνομα «κριματισμένοι» δόθηκε γι᾽ αυτό το λόγο σ᾽ ορισμένους Αθηναίους: ανάμεσα στους Αθηναίους πολίτες ήταν κι ο Κύλων, ολυμπιονίκης. Αυτουνού πήραν τα μυαλά αέρα και βάλθηκε να γίνει τύραννος· οργάνωσε λοιπόν μια συντροφική ομάδα από συνομηλίκους του κι επιχείρησε να κυριέψει την Ακρόπολη, όμως δεν μπόρεσε να επικρατήσει, και κάθισε ικέτης στο βάθρο του αγάλματος της Αθηνάς. [5.71.2] Λοιπόν οι δήμαρχοι που διοικούσαν τότε την Αθήνα τούς έπεισαν να εγκαταλείψουν το άσυλο, για να λογοδοτήσουν για την πράξη τους, με την υπόσχεση πως δε θα τους επιβληθεί η ποινή του θανάτου· όμως τους σκότωσαν, και υπαίτιοι θεωρήθηκαν οι Αλκμεωνίδες. Αυτά έγιναν πριν από την εποχή του Πεισιστράτου.
[5.72.1] Κι όταν ο Κλεομένης με τον απεσταλμένο του ζητούσε να εξοριστούν ο Κλεισθένης κι οι κριματισμένοι, ο Κλεισθένης από μόνος του αποσύρθηκε, αυτό όμως δεν εμπόδισε καθόλου τον Κλεομένη να εμφανιστεί στην Αθήνα με μια μικρή στρατιωτική δύναμη, και φτάνοντας στην πόλη έδιωχνε ως ιερόσυλους εφτακόσια αθηναϊκά νοικοκυριά, με υπόδειξη του Ισαγόρα. 

-------------------
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, "Σόλων"
[12]
[12.1] τὸ δὲ Κυλώνειον ἄγος ἤδη μὲν ἐκ πολλοῦ διετάραττε τὴν πόλιν, ἐξ οὗ τοὺς συνωμότας τοῦ Κύλωνος ἱκετεύοντας τὴν θεὸν Μεγακλῆς ὁ ἄρχων ἐπὶ δίκῃ κατελθεῖν ἔπεισεν: ἐξάψαντας δὲ τοῦ ἕδους κρόκην κλωστὴν καὶ ταύτης ἐχομένους, ὡς ἐγένοντο περὶ τὰς σεμνὰς θεὰς καταβαίνοντες, αὐτομάτως τῆς κρόκης ῥαγείσης, ὥρμησε συλλαμβάνειν ὁ Μεγακλῆς καὶ οἱ συνάρχοντες, ὡς τῆς θεοῦ τὴν ἱκεσίαν ἀπολεγομένης: καὶ τοὺς μὲν ἔξω κατέλευσαν, οἱ δὲ τοῖς βωμοῖς προσφυγόντες ἀπεσφάγησαν: μόνοι δ' ἀφείθησαν οἱ τὰς γυναῖκας αὐτῶν ἱκετεύσαντες. [12.2] ἐκ τούτου δὲ κληθέντες ἐναγεῖς ἐμισοῦντο: καὶ τῶν Κυλωνείων οἱ περιγενόμενοι πάλιν ἦσαν ἰσχυροί, καὶ στασιάζοντες ἀεὶ διετέλουν πρὸς τοὺς ἀπὸ τοῦ Μεγακλέους. ἐν δὲ τῷ τότε χρόνῳ τῆς στάσεως ἀκμὴν λαβούσης μάλιστα καὶ τοῦ δήμου διαστάντος, ἤδη δόξαν ἔχων ὁ Σόλων παρῆλθεν εἰς μέσον ἅμα τοῖς ἀρίστοις τῶν Ἀθηναίων, καὶ δεόμενος καὶ διδάσκων ἔπεισε τοὺς ἐναγεῖς λεγομένους δίκην ὑποσχεῖν καὶ κριθῆναι τριακοσίων ἀριστίνδην δικαζόντων. [12.3] Μύρωνος δὲ τοῦ Φλυέως κατηγοροῦντος ἑάλωσαν οἱ ἄνδρες, καὶ μετέστησαν οἱ ζῶντες: τῶν δ' ἀποθανόντων τοὺς νεκροὺς ἀνορύξαντες ἐξέῤῥιψαν ὑπὲρ τοὺς ὅρους. ταύταις δὲ ταῖς ταραχαῖς καὶ Μεγαρέων συνεπιθεμένων ἀπέβαλόν τε Νίσαιαν οἱ Ἀθηναῖοι καὶ Σαλαμῖνος ἐξέπεσον αὖθις. καὶ φόβοι τινὲς ἐκ δεισιδαιμονίας ἅμα καὶ φάσματα κατεῖχε τὴν πόλιν, οἵ τε μάντεις ἄγη καὶ μιασμοὺς δεομένους καθαρμῶν προφαίνεσθαι διὰ τῶν ἱερῶν ἠγόρευον.

[12.4] οὕτω δὴ μετάπεμπτος αὐτοῖς ἧκεν ἐκ Κρήτης Ἐπιμενίδης ὁ Φαίστιος, ὃν ἕβδομον ἐν τοῖς σοφοῖς καταριθμοῦσιν ἔνιοι τῶν οὐ προσιεμένων τὸν Περίανδρον. ἐδόκει δέ τις εἶναι θεοφιλὴς καὶ σοφὸς περὶ τὰ θεῖα τὴν ἐνθουσιαστικὴν καὶ τελεστικὴν σοφίαν, διὸ καὶ παῖδα νύμφης ὄνομα Βάλτης καὶ Κούρητα νέον αὐτὸν οἱ τότε ἄνθρωποι προσηγόρευον. ἐλθὼν δὲ καὶ τῷ Σόλωνι χρησάμενος φίλῳ πολλὰ προσυπειργάσατο καὶ προωδοποίησεν αὐτῷ τῆς νομοθεσίας. [12.5] καὶ γὰρ εὐσταλεῖς ἐποίησε τὰς ἱερουργίας καὶ περὶ τὰ πένθη πρᾳοτέρους, θυσίας τινὰς εὐθὺς ἀναμίξας πρὸς τὰ κήδη, καὶ τὸ σκληρὸν ἀφελὼν καὶ τὸ βαρβαρικὸν ᾧ συνείχοντο πρότερον αἱ πλεῖσται γυναῖκες. τὸ δὲ μέγιστον, ἱλασμοῖς τισι καὶ καθαρμοῖς καὶ ἱδρύσεσι κατοργιάσας καὶ καθοσιώσας τὴν πόλιν ὑπήκοον τοῦ δικαίου καὶ μᾶλλον εὐπειθῆ πρὸς ὁμόνοιαν κατέστησε. λέγεται δὲ τὴν Μουνυχίαν ἰδὼν καὶ καταμαθὼν πολὺν χρόνον, εἰπεῖν πρὸς τοὺς παρόντας ὡς τυφλόν [12.6] ἐστι τοῦ μέλλοντος ἄνθρωπος: ἐκφαγεῖν γὰρ ἂν Ἀθηναίους τοῖς αὑτῶν ὀδοῦσιν, εἰ προῄδεσαν ὅσα τὴν πόλιν ἀνιάσει τὸ χωρίον: ὅμοιον δέ τι καὶ Θαλῆν εἰκάσαι λέγουσι: κελεῦσαι γὰρ αὐτὸν ἔν τινι τόπῳ τῆς Μιλησίας φαύλῳ καὶ παρορωμένῳ τελευτήσαντα θεῖναι, προειπὼν ὡς ἀγορά ποτε τοῦτο Μιλησίων ἔσται τὸ χωρίον. Ἐπιμενίδης μὲν οὖν μάλιστα θαυμασθείς, καὶ χρήματα διδόντων πολλὰ καὶ τιμὰς μεγάλας τῶν Ἀθηναίων, οὐδὲν ἢ θαλλὸν ἀπὸ τῆς ἱερᾶς ἐλαίας αἰτησάμενος καὶ λαβὼν ἀπῆλθεν.

Ας δούμε τι έγραψαν οι αρχαιολάτρες για το θέμα:

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΗΜΟ "ΒΩΜΟ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ" ...
 Μια εξαιρετική επίδοση στην τέχνη της απάτης του αρχηγέτη των χριστιανοθεολόγων  Παύλου.
 «… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη».   Έρασμος
«Τω αγνώστω θεώ». Η ιστορία αυτή φαντάζει αθώα. Πολύ απλή. Κατανοητή και ευκολοχώνευτη, ακόμα κι από παιδιά.
Μας λέει πως όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε να διδάξει στην Αθήνα τον λόγο του ενός «αληθινού» και μοναδικού θεού (ο οποίος όμως ήταν ταυτοχρόνως και τρεις σ’ έναν:
 ο Χριστός, ο πατέρας του και το άγιο πνεύμα), είδε μνημείο με επιγραφή που έλεγε
 «τω αγνώστω θεώ».
 Σύμφωνα δε με την χριστιανική αντίληψη, από την πληροφορία αυτή συνεπάγονται τα εξής συμπεράσματα:
 - Πρώτον, οι Αθηναίοι γνώριζαν κατά βάθος ότι οι θεοί στους οποίους πίστευαν ήταν ψεύτικοι.
 Κοντολογίς ότι ήσαν ειδωλολάτρες.
 - Δεύτερον, επειδή μάλλον υπολόγιζαν ότι ο θεός ήταν ένας και μοναδικός, καλού κακού, του ανήγειραν μνημείο, για να τον τιμούν, παρ’ όλο που δεν τον είχαν ανακαλύψει ακόμα.
Δηλαδή ήσαν μεν στραμμένοι προς την αλήθεια του μοναδικού και αληθινού θεού των Ιουδαίων αλλά με κλειστά τα μάτια.
Έπρεπε λοιπόν κάποιος να τους τα ανοίξει.
 Και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Το δε όνομα του οφθαλμίατρου; Απόστολος των εθνών Παύλος.
Όταν ο πρώην διώκτης αυτός του αληθινού θεού πίστεψε και άνοιξαν τα μάτια του, πόσο μάλλον θα πίστευαν αυτοί οι οποίοι τον αναζητούσαν και δεν τον έβρισκαν.
 Για να καταπιεί κανείς το «ιστορικό» αυτό χάπι, το νερό μέσα στο ποτήρι του έπρεπε να λέγεται άγνοια και απάτη.
 Όταν δε η ιστορία ρίχνεται στην πυρά ή διαστρεβλώνεται, τότε το χάπι καταπίνεται άνευ υποβοηθήματος,
 Έτσι με ξερό λαρύγγι.
 Κανένα άλλο ψεύδος ίσως δεν δηλητηρίασε τόσο θανάσιμα τις ψυχές των Ελλήνων όσο αυτό περί της δήθεν ειδωλολατρίας των προγόνων τους,
 σε συνδυασμό με το ψεύδος για τα όσα αφορούν στο μνημείο το αφιερωμένο στον άγνωστο θεό.
 Στις εγκύκλιες σπουδές του Νεοελληνικού κρατιδίου το δηλητήριο αυτό παρέχεται σε άφθονες ποσότητες από το δημοτικό σχολείο ακόμα.
Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ας την πληροφορηθούμε από δύο επιφανείς  χριστιανούς.
 Ο Έρασμος λοιπόν στο απολαυστικό βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145,
αναφέρει μεταξύ άλλων:
«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23).
 Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγής πρόκειται:
 «Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι,
γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε:
 «ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
 Και συνεχίζει:
 «Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι.
Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το  νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα.
 Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά
 που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί»
μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
 Εάν ο Έρασμος κύτταζε τους σημερινούς απόγονους των θεολόγων της εποχής του θα καταλάβαινε ότι η περιγραφή του αυτή καθόλου πλέον δεν επαρκεί,
 για να περιγράψει ούτε καν την μισή αλήθεια, για την επίδοσή τους στην απάτη
(βλ. Θεολογία ή καλύτερα το χρέος της ανθρωπότητας προς τους Θεολόγους).
 Ποια αλήθεια λοιπόν καταδιαστρέβλωσαν  «τα παιδιά οι θεολόγοι»:
 Οι Αθηναίοι τιμούν τους θεούς τους, τιμούν του θεούς των γειτόνων τους, όσους φυσικά γνωρίζουν, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Στήνουν μνημείο ακόμα και για όλους τους θεούς των τριών ηπείρων τους οποίους ούτε καν γνωρίζουν, για να δείξουν τον σεβασμό τους προς την παγκόσμια κοινότητα.
 Τον υπερευγενικό αυτόν σεβασμό προς τους αλλότριους θεούς, γνωστών και αγνώστων, έρχεται ο ξεδιάντροπος (τουλάχιστον κατ’ Έρασμο) Παύλος και τον αποκαλεί «τω αγνώστω θεώ» =  Γιαχβέ (έτσι αποκαλείται ο θεός των Ιουδαίων στα ιερά βιβλία τους).
Μ’ αυτό το ελεεινό ψέμα διαπαιδαγωγούνται μέχρι την σήμερον, ποιος ξέρει και μέχρι πότε, όλα τα Ελληνόπουλα, σε συνδυασμό με το δίδυμο αδελφάκι του την δήθεν ειδωλολατρία.
 Γι’ αυτό το τελευταίο αυτό αδελφάκι είναι καιρός ν’ ακούσουμε έναν άλλο τίμιο χριστιανό, τον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
 Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής:
 «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού.
 Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες,
 εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
 Ας δούμε δε στο σημείο αυτό τα παθήματα των «ειδωλολατρών», κατά χριστιανούς, Ελλήνων, μέσα από το βιβλίο
 «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988,
της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας.
Από την σελ. 17 διαβάζουμε: «… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…»
Και παρ’όλο που η αλήθεια είναι ότι κατά πολύ περισσότερο καταστράφηκαν οι Έλληνες και ο Ελληνισμός από τους χριστιανούς, οι τελευταίοι αυτοί έχουν το θράσος να ομιλούν ακόμα ανενόχλητοι περί Ελληνοχριστιανισμού.
Ας μη απορεί όμως κανείς και τόσο για την κατάσταση αυτή.
 Ο ίδιος αυτός ξεδιάντροπος Παύλος, μας περιγράφει με εντυπωσιακή γλαφυρότητα ποιους κάλεσε ο θεός του για εκλεκτό ποίμνιό του:
 «Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
«Ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
Ιδού η πεμπτουσία του χριστιανικού δόγματος.
 Του ξέφυγε του αθεόφοβου ολόκληρη η αλήθεια του.
 Ο σκοπός του ήταν να καταργήσει οτιδήποτε υπαρκτό, χάριν ανύπαρκτων (Γιαχβέ) πραγμάτων, όπως ομολογεί τουλάχιστον ευθέως ο ίδιος.
Ίσως στην τελευταία  αυτή ομολογία να κρύβεται το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του χριστιανισμού του Παύλου.
 Οι απελπισμένοι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο σε ανύπαρκτα πράγματα μπορούσαν να ελπίζουν, αφού τα υπαρκτά γι’ αυτούς ήσαν μαύρα κι άραχνα.
Κι όταν στα μυαλά και τις ψυχές απελπισμένων ανθρώπων φωλιάσουν για τα καλά πράγματα ανύπαρκτα, τα οποία τους τρέφουν ανέφικτες ελπίδες, τότε είναι αδύνατο να τα αποσπάσει κανείς όσο κι αν προσπαθήσει.
Ο αγώνας αυτός απαιτεί υπεράνθρωπες προσπάθειες για ελάχιστα αποτελέσματα.
Σε μια χώρα δε με Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ανεξίτηλο αίσχος απέναντι στην ανθρωπότητα) η Ελληνική επανάσταση φαντάζει σαν όνειρο θερινής νυκτός.
Βασδέκης Ν. Σταύρος.  st.vasdekis@gmail.com
ΠΗΓΗ: athriskos.gr‎
 TO ΜΠΛΟΓΚ "ΑΘΡΗΣΚΟΣ" , ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ , ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΟΝ ΛΟΓΟ...
....Ή , ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ...


Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Υπήρχαν θεόπνευστα κείμενα στην αρχαία Ελλάδα;

"Οι ποιητές δεν είναι παρά διερμηνείς των θεών."
Υπήρχαν κείμενα που οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν θεόπνευστα; 



Ας ακούσουμε τον Πλάτωνα στον "Ίωνα":
(Αποσπασμα)


ΣΩΚΡΑΤΗΣ


Έτσι ακριβώς και η μούσα: εμπνέει αυτή μερικούς, {ποιητές} κι από τους εμπνευσμένους αυτούς αποκρεμιέται αρμαθιά ενθουσιωδών άλλων, αφού όλοι, και οι καλοί επικοί φυσικά, δεν είναι από επιστήμη αλλά ως θεόπνευστοι και δαιμονισμένοι μόνο δημιουργούν τα ωραία τους έργα. 

Και οι λυρικοί επίσης, καθώς ακριβώς οι κορύβαντες δεν χορεύουν νηφάλιοι, έτσι κι αυτοί δεν συνθέτουν στα καλά καθούμενα τα λαμπρά τους τραγούδια, μα δαιμονίζονται και μεθούν βουτώντας στην αρμονία και στο ρυθμό σαν τις βάκχες -που μόνο άμα δαιμονιστούν κι αυτές αντλούν από τα ποτάμια μέλι και γάλα, όχι όμως νηφάλιες- έτσι ακριβώς και των λυρικών η ψυχή απεργάζεται τα όσα λένε. 

Και λένε, ως γνωστόν, οι ποιητές ότι από βρύσες μελίρρυτες κι από κήπους Μουσών και λιβάδια, πετώντας εκεί κι αυτοί σαν τις μέλισσες, δρέπουν τις μελωδίες τους και μας τις φέρνουν.

Και λένε αλήθεια· γιατί ο ποιητής είναι πράγμα ελαφρό, πεταχτό και δαιμόνιο, και δεν μπορεί να δημιουργήσει παρά σαν ενθουσιαστεί μόνο και πέσει σ᾽ έκσταση και χάσει το λογικό από μέσα του· όσο αντίθετα το κρατάει, αδύνατο να δημιουργήσει κανείς ποίημα ή να δώσει χρησμό.
Καθώς λοιπόν από θεϊκή δύναμη μόνο είναι δημιουργοί κι όχι από επιστήμη, φέρνοντας στο φως πολλά κι ωραία για όλα τα πράγματα όπως εσύ για τον Όμηρο, 
αυτό μόνο μπορεί να φέρει καλά κανένας σε τέλος, στο οποίο τον σπρώχνει η Μούσα του· διθυράμβους ο ένας, εγκώμια ο άλλος, χορευτικά ο τρίτος, έπη εκείνος, ιάμβους ο άλλος. 

Για τ᾽ άλλα είναι ο καθένας τους σκάρτος αφού, το ξαναλέω, δεν είναι καμιά επιστήμη που τους οδηγεί να μιλούν, αλλά η θεϊκή δύναμη, κι αν ήξεραν, από επιστήμη, να μιλήσουν για κάτι καλά, θα ήξεραν τότε και για όλα τ᾽ άλλα.
Αφαιρώντας τους λοιπόν έτσι το λογικό ο θεός τούς χρησιμοποιεί ως υπηρέτες, 
ποιητές χρησμωδούς και θείους μάντεις, για να το καταλάβουμε καλά οι ακροατές εμείς πως δεν είναι αυτοί που μιλούν τόσο σπουδαία, οι στερημένοι το λογικό τους, αλλά, μέσ᾽ απ᾽ αυτούς, ο θεός ο ίδιος μιλάει κι απευθύνεται σε μας.
Μέγιστη απόδειξη ο Χαλκιδεύς Τύννιχος.
 Ουδέποτε ο καλός σου δημιούργησε άλλο ποίημα για το οποίο θ᾽ άξιζε να τον μνημονεύει κανένας έξω από τον παιάνα που ψάλλουν οι πάντες, τ᾽ ωραιότερο ίσως τραγούδι που έγινε ποτέ, κυριολεκτικά «δώρο Μουσών», όπως το λέει ο ίδιος.
 Με τον παιάνα λοιπόν κατέδειξε, νομίζω, σε μας ο θεός μια και καλή, 
ότι δεν είναι ανθρώπινα τα ωραία ποιήματα, ούτε ανήκουν στους ανθρώπους, παρά θεϊκά κι ανήκουν στους θεούς. 
Και οι ποιητές δεν είναι παρά διερμηνείς των θεών, στην κυριότητα καθένας τους ενός μόνο θεού. Θέλοντας να δείξει αυτά ακριβώς ο θεός, επίτηδες τραγούδησε μέσ᾽ από τον ασημαντότερο ποιητή τ᾽ ομορφότερό του τραγούδι. 

Ή θαρρείς ότι σφάλλω, Ίων;


(μετάφραση Λουκάς Κούσουλας)

Πηγή: Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας


Σημείωση του Δημήτρη Σκουρτέλη:

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η πνευματική δημιουργία δεν είναι ανθρώπινο, αλλά θεϊκό έργο. Οι Μούσες ενέπνεαν τους ποιητές, ο Διόνυσος τους δραματουργούς, ο Ερμής τους Φιλόσοφους. 
Αν οι Χριστιανοί πιστεύουν πως η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστη, οι αρχαίοι επέκτειναν τον χαρακτηρισμό σε όλα τα πνευματικά έργα!!!
Αυτό επιβεβαιώνεται από τα ίδια τα κείμενά τους. 
Ο Ομηρος λέει καθαρά πως γράφει αυτά που του υπαγορεύουν οι Μούσες, 
ο Αισχύλος έλεγε πως εμπνεύστηκε τα πάντα όταν του εμφανίστηκε ο Διόνυσος όταν κοιμόνταν σε ένα αμπέλι, κλπ.,
 αλλά και από χρησμούς των Δελφών: «Μουσάων θεράποντα» αποκάλεσε έναν ποιητή η Πυθία, καθαγιάζοντας για πάντα την ποίηση, μια που οι χρησμοί είχαν τότε το «Αλάθητο» και η τήρησή τους ήταν υποχρεωτική.

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Ελληνικά ονόματα; Μην βγάλετε το παιδί σας Σάρα! Βγάλτε το ...οχιά!

Αν δεν βγάλετε το κοριτσάκι σας Έχιδνα,
είστε Ιουδαιοχριστιανός!
Δεν θέλει Εβραϊκά ονόματα ο κύριος Μακρής.

Αλλά μας προτείνει το εβραϊκό "Αντοναΐ" (ΑΔΩΝΙΣ) = Κύριος, Άρχοντας) καθώς και το φοινικικό "ΚΑΔΜΟΣ" που είναι παραλλαγή της ίδια ρίζας. (Τα Εβραϊκά και τα Φοινικικά είναι πολύ συγγενείς γλώσσες)
"ΝΙΣΑΙΟΣ" Νίσα ήταν μια περιοχή της Περσικής αυτοκρατορίας όπου εκτρέφονταν πολύ καλά άλογα... Μια άλλη (ίσως) Νίσα ήταν στην περιοχή μεταξύ της Φοινίκης και του Νείλου, σύμφωνα με τους Ομηρικούς ύμνους. Όσο για το προτεινόμενο όνομα "ΠΕΡΣΗΣ" έχω μόνο να πω πως ευτυχώς δεν είναι ...Εβραϊκό.


Μετά περνάει στα γνήσια Ελληνικά ονόματα. 
Για να δούμε αν θα βρούμε ... ησυχία εδώ... Ιδού μερικά από όσα Ελληνικά ονόματα μας προτείνει ο γνήσιος αυτός Έλλην:

ΓΟΡΓΩ: Ένα τέρας που σκότωσε ο Περσέας.
ΕΧΙΔΝΑ: Άλλο ένα μυθικό τέρας, αλλά και το όνομα του φιδιού οχιά.
ΓΡΥΛΟΣ...Ουδέν σχόλιον
ΗΧΩ........   "           "
ΜΟΣΧΙΝΑ: Γελαδίτσα
ΠΥΘΩΝ: Το τέρας που σκότωσε ο Απόλλων
ΤΥΦΩΝ – ΤΥΦΩΝΗ: Ο εχθρός του Δία, το αντίστοιχο του χριστιανικού Σατανά και το θηλυκό του. Επίσης η δυνατή ανεμοθύελλα.
ΧΙΜΑΙΡΑ: Άλλο τέρας, που σκότωσε ο Βελλερεφόντης.
ΨΑΜΜΗΤΙΧΟΣ: Αιγυπτιακό όνομα παραφρασμένο.

Αυτές τις "δονήσεις" όπως γράφει, θέλει να μας περάσει με τα  ονόματα που προτείνει.
Ένα παράπονο έχω: Γιατί δεν μας προτείνει και το όνομα "ΕΦΙΑΛΤΗΣ" (ο προδότης του Λεωνίδα) και γιατί παραβλέπει και το όνομα "ΜΥΙΑ" (μύγα, έτσι είπε την κόρη του ο Πυθαγόρας). Δεν είναι ελληνικά ονόματα τούτα;

Ιδού όλο το κείμενό του:


Τέλος τα Εβραϊκά Ονόματα στους Γόνους των Ελλήνων

Από Σπύρος Μακρής -  14 Νοεμβρίου 2016 5670 3
Τέλος τα Εβραϊκά Ονόματα στους Γόνους των Ελλήνων
Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Παράλληλα είναι γνωστό πως τα ονόματα, όπως και οι λέξεις γενικότερα, «κουβαλούν» συγκεκριμένες δονήσεις και κραδασμούς που επηρεάζουν τους ζωντανούς οργανισμούς που προσδιορίζουν…

Έτσι, λοιπόν, τα ονόματα που μπορεί να έχει ο καθένας από εμάς, έχουν μία δόνηση που μας επηρεάζει σε ένα μεγάλο ή μικρό ποσοστό.

Ονόματα και ονομασίες που επιβλήθηκαν επί ποινή θανάτου, με την υποχρεωτική καθιέρωση του νηπιοβαπτισμού, από ανθρώπους που μας μισούν -κάτι που γίνεται φανερό και μέσα από τα ιερά τους κείμενα– δεν έχουν να προσφέρουν στους κατόχους τους τίποτε περισσότερο από αρνητική δόνηση και αρνητική ενέργεια.

Με βάση την λογική αυτή, θα ήταν προτιμότερο να είχαμε ελληνικά ονόματα και αυτά να δίνουμε στα παιδιά μας, συνεχίζοντας την παράδοση των αρχαίων ημών προγόνων.

diadrastika.com

ЭIЄ ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΕΒΡΑΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΙΕΡΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ. (ΜΕΝΕΛΑΟΣ) ЭIЄ

Α

ΑΒΔΗΡΟΣ – ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ – ΑΓΑΠΗΝΩΡ – ΑΓΑΥΗ – ΑΓΕΥΣ – ΑΓΗΝΩΡ – ΑΓΟΡΑΚΡΙΤΟΣ – ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ – ΑΓΙΣ – ΑΓΛΑΊΑ – ΑΓΝΟΔΙΚΗ – ΑΓΝΩ – ΑΓΝΩΝ – ΑΔΜΗΤΟΣ – ΑΔΡΑΣΤΕΙΑ – ΑΔΩΝΙΣ – ΑΕΘΛΙΟΣ – ΑΕΛΛΩ – ΑΕΡΟΠΗ -ΑΕΡΟΠΟΣ – ΑΕΤΙΩΝ – ΑΘΗΝΑ – ΑΘΗΝΙΩΝ – ΑΙΑΣ – ΑΙΓΙΝΑ – ΑΘΗΝΑΪΣ – ΑΙΓΕΥΣ – ΑΙΓΙΣΘΟΣ – ΑΙΓΛΗ – ΑΙΓΥΠΤΟΣ – ΑΙΘΡΑ – ΑΙΑΚΟΣ – ΑΙΘΗΡ – ΑΙΛΙΑΝΟΣ – ΑΙΜΩΝ – ΑΙΟΛΟΣ – ΑΙΣΧΥΛΟΣ -ΑΙΣΩΠΟΣ – ΑΙΩΡΑ – ΑΚΑΔΗΜΟΣ – ΑΚΤΑΙΗ – ΑΚΤΑΙΟΣ -ΑΚΤΩΡ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – ΑΛΘΑΙΑ – ΑΛΚΑΙΟΣ – ΑΛΚΑΜΕΝΗΣ – ΑΛΚΗΣΤΗ – ΑΛΚΕΙΔΗΣ – ΑΛΚΕΤΑΣ – ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ – ΑΛΚΙΝΟΟΣ – ΑΛΚΜΕΝΗΣ – ΑΛΚΜΗΝΗ – ΑΛΚΥΟΝΗ – ΑΜΥΝΤΑΣ – ΑΜΦΙΘΟΗ – ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ – ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ – ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ – ΑΝΑΚΡΕΩΝ – ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ – ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ – ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ – ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ – ΑΝΤΕΙΑ – ΑΝΤΑΙΟΣ – ΑΝΤΙΓΟΝΗ – ΑΝΤΙΓΟΝΟΣ – ΑΝΤΙΜΑΧΗ – ΑΝΤΙΜΑΧΟΣ – ΑΝΤΙΝΟΟΣ – ΑΝΤΙΟΠΗ – ΑΝΤΙΠΑΤΡΟΣ – ΑΝΤΙΦΩΝ – ΑΠΕΛΛΗΣ – ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ – ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟΣ – ΑΡΓΟΣ – ΑΡΕΤΗ – ΑΡΙΑΔΝΗ – ΑΡΕΙΑΝΟΣ – ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ – ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ -ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ – ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΩΝ – ΑΡΙΣΤΕΑΣ – ΑΡΙΣΤΟΔΙΚΟΣ – ΑΡΙΣΤΟΜΑΧΟΣ – ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ- ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ – ΑΡΙΩΝ – ΑΡΚΑΣ – ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ – ΑΡΜΟΔΙΟΣ – ΑΡΜΟΝΙΑ – ΑΡΠΙΝΑ – ΑΡΤΕΜΙΣ – ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ – ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ – ΑΣΠΑΣΙΑ – ΑΣΩΠΟΣ – ΑΤΤΑΛΟΣ – ΑΤΘΙΣ – ΑΤΡΕΥΣ – ΑΥΓΗ – ΑΥΞΩ – ΑΥΡΑ – ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ – ΑΧΙΛΛΕΥΣ …

Β

ΒΑΥΒΩ – ΒΑΦΗΣ – ΒΑΦΥΚΛΗΣ – ΒΑΚΙΣ – ΒΑΚΧΟΣ – ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ- ΒΕΛΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ – ΒΕΡΕΝΙΚΗ – ΒΙΑΣ – ΒΟΙΩΤΟΣ – ΒΙΩΝ – ΒΟΙΩ – ΒΟΡΕΑΣ – ΒΟΤΡΥΣ – ΒΡΑΣΙΔΑΣ – ΒΡΙΣΗΙΣ – ΒΡΟΝΤΗΣ – ΒΡΟΝΤΙΝΟΣ – ΒΡΟΤΕΑΣ – ΒΡΥΑΣ – ΒΡΥΜΗ – ΒΡΥΣΩΝ – ΒΥΖΑΣ – ΒΩΡΟΣ … …

Γ

ΓΑΙΑ – ΓΑΛΑΤΕΙΑ – ΓΑΛΗΝΗ – ΓΑΛΗΝΟΣ – ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ – ΓΑΥΑΝΗΣ – ΓΕΙΤΩΝ – ΓΕΛΩΣ – ΓΕΜΙΝΟΣ – ΓΗ – ΓΗΡΥΟΝΗΣ – ΓΛΑΥΚΗ – ΓΛΑΥΚΙΑΣ – ΓΛΑΥΚΙΔΗΣ – ΓΛΑΥΚΟΣ – ΓΛΥΚΩΝ – ΓΝΗΣΙΠΠΟΣ – ΓΟΡΓΙΑΣ – ΓΟΡΓΟΣ – ΓΟΡΓΩ – ΓΡΑΙΚΟΣ – ΓΡΥΛΟΣ – ΓΡΥΝΕΙΟΣ – ΓΥΓΗΣ – ΓΥΗΣ – ΓΥΠΑΙΕΥΣ – ΓΥΛΙΠΠΟΣ …

Δ

ΔΑΕΙΡΑ – ΔΑΙΔΑΛΟΣ – ΔΑΜΑΣΙΑΣ – ΔΑΜΑΣ – ΔΑΜΑΣΚΙΟΣ – ΔΑΜΑΣΤΗΣ – ΔΑΜΙΣ – ΔΑΜΟΚΛΗΣ – ΔΑΜΟΦΩΝ – ΔΑΜΩΝ – ΔΑΜΟΦΙΛΗ – ΔΑΝΑΗ – ΔΑΝΑΟΣ – ΔΑΡΔΑΝΟΣ – ΔΑΦΝΗ – ΔΑΦΝΗΣ – ΔΕΙΝΟΚΡΑΤΗΣ – ΔΕΙΝΟΣΤΡΑΤΟΣ – ΔΕΙΝΩ – ΔΕΙΝΩΝ – ΔΕΛΦΙΩΝ – ΔΕΞΙΠΠΟΣ – ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ – ΔΗΛΙΟΣ – ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ – ΔΗΜΗΤΡΑ – ΔΗΜΟΔΟΚΟΣ – ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ – ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ -ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ – ΔΗΜΟΦΙΛΗ – ΔΗΜΟΦΩΝ – ΔΗΜΟΧΑΡΗΣ – ΔΙΑΓΟΡΑΣ – ΔΙΗΑΝΕΙΡΑ – ΔΙΗΝΕΚΗΣ – ΔΙΗΔΑΜΕΙΑ – ΔΙΚΑΙΑΡΧΟΣ – ΔΙΚΤΥΣ – ΔΙΝΩΝ – ΔΙΟΓΕΝΗΣ – ΔΙΟΔΩΡΟΣ – ΔΙΟΚΛΗΣ – ΔΙΟΜΙΔΗΣ – ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗΣ – ΔΙΟΤΙΜΑ – ΔΙΟΦΑΝΗ – ΔΙΟΦΑΝΤΗ – ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ – ΔΙΟΧΑΝΤΗ – ΔΙΦΙΛΗ – ΔΙΦΙΛΟΣ – ΔΙΩΝΗ – ΔΙΩΝ – ΔΙΩΞΙΠΠΗ – ΔΟΥΡΙΣ – ΔΡΥΑ – ΔΡΥΚΑΛΟΣ – ΔΡΥΟΠΗ – ΔΥΜΑΣ – ΔΥΝΑΜΕΝΗ -ΔΩΡΟΣ – ΔΩΤΩ …

Ε

ΕΙΡΗΝΗ – ΕΚΑΒΗ – ΕΚΑΛΗ – ΕΚΑΤΑΙΟΣ – ΕΚΑΤΗ – ΕΚΤΩΡ – ΕΛΑΤΟΣ – ΕΛΕΝΗ – ΕΛΕΝΟΣ – ΕΛΙΚΗ – ΕΛΛΑΝΙΚΟΣ – ΕΛΛΗ – ΕΛΛΗΝ – ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ – ΕΝΑΡΕΤΗ – ΕΝΙΠΠΕΥΣ – ΕΝΥΩ – ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ – ΕΠΑΦΟΣ – ΕΠΙΓΕΝΗΣ – ΕΠΙΔΙΚΟΣ – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ – ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ – ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ – ΕΠΙΖΗΛΟΣ – ΕΡΑΣΤΟΣ – ΕΡΑΤΩ – ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ – ΕΡΓΙΝΟΣ – ΕΡΓΟΤΙΜΟΣ – ΕΡΕΧΘΕΥΣ – ΕΡΙΦΥΛΗ – ΕΡΜΑΙΟΣ -ΕΡΜΕΙΑΣ – ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ – ΕΡΜΗΣ – ΕΡΜΙΟΝΗ – ΕΡΜΟΔΩΡΟΣ – ΕΡΣΗ – ΕΡΥΞΙΑΣ – ΕΡΥΞΙΜΑΧΟΣ – ΕΡΩΣ – ΕΤΕΟΚΛΗΣ – ΕΤΟΙΜΟΚΛΗΣ – ΕΥΑΓΟΡΑΣ – ΕΥΑΛΙΟΣ – ΕΥΑΝΘΗΣ – ΕΥΓΕΩΝ – ΕΥΔΗΜΟΣ – ΕΥΔΟΞΙΑ – ΕΥΔΟΞΟΣ – ΕΥΔΩΡΑ – ΕΥΝΙΚΗ – ΕΥΝΟΜΟΣ – ΕΥΗΝΟΣ – ΕΣΤΙΑ – ΕΥΘΑΛΕΙΟΣ – ΕΥΘΥΔΗΜΟΣ – ΕΥΘΥΚΛΗΣ – ΕΥΘΥΜΙΔΗΣ – ΕΥΘΥΝΟΥΣ – ΕΥΚΛΕΑΣ – ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ – ΕΥΚΡΑΤΙΔΗΣ – ΕΥΜΑΙΟΣ – ΕΥΜΑΧΟΣ – ΕΥΜΕΝΗΣ – ΕΥΜΗΛΟΣ – ΕΥΜΟΛΠΗ – ΕΥΜΟΛΠΟΣ – ΕΥΝΙΚΗ – ΕΥΝΟΜΟΣ – ΕΥΠΑΛΙΝΟΣ – ΕΥΠΕΙΘΗΣ – ΕΥΠΟΛΕΜΟΣ – ΕΥΠΟΛΙΣ – ΕΥΡΥΔΙΚΗ – ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ – ΕΥΡΙΑΔΗΣ – ΕΥΡΥΑΛΗ – ΕΥΡΥΑΛΟΣ – ΕΥΡΥΒΙΑΔΗΣ- ΕΥΡΥΔΑΜΑΣ – ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ- ΕΥΡΥΛΟΧΟΣ – ΕΥΡΥΝΟΜΗ – ΕΥΡΥΣΘΕΥΣ – ΕΥΡΩΠΗ – ΕΥΤΕΡΠΗ – ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ – ΕΥΧΑΡΗΣ – ΕΥΦΟΡΙΩΝ – ΕΦΙΠΠΟΣ – ΕΦΡΟΝΙΟΣ – ΕΧΕΚΡΑΤΗΣ – ΕΧΙΔΝΑ …

Ζ

ΖΑΓΡΕΥΣ – ΖΑΛΕΥΚΟΣ – ΖΕΦΥΡΟΣ – ΖΕΥΞΙΔΑΜΟΣ – ΖΕΥΞΙΠΠΟΣ – ΖΗΘΟΣ – ΖΗΛΟΣ – ΖΗΝΙΣ – ΖΗΝΟΒΙΟΣ – ΖΗΝΟΔΟΤΟΣ – ΖΗΝΟΔΩΡΟΣ – ΖΗΝΩΝ – ΖΗΤΗΣ – ΖΩΙΛΟΣ – ΖΩΝΑΙΟΣ – ΖΩΟΓΟΝΟΣ – ΖΩΤΙΑΤΗΣ – ΖΩΣΙΜΟΣ …

H

ΗΒΗ – ΗΓΕΛΟΧΟΣ – ΗΓΗΜΩΝ – ΗΓΗΣΑΝΔΡΟΣ – ΗΓΗΣΙΑΝΑΞ – ΗΓΗΣΙΑΣ – ΗΓΗΣΙΠΠΟΣ – ΗΓΗΤΩΡ – ΗΓΙΑΣ – ΗΕΤΙΩΝ -ΗΛΕΚΤΡΑ – ΗΛΕΚΤΡΙΩΝ – ΗΛΙΟΔΩΡΟΣ – ΗΛΙΟΣ – ΗΝΙΟΧΟΣ – ΗΠΙΟΝΗ – ΗΡΑ – ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ – ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ – ΗΡΑΚΛΗΣ – ΗΡΕΑΣ – ΗΡΙΓΟΝΗ – ΗΡΙΛΛΟΣ – ΗΡΙΝΝΑ – ΗΡΟΔΟΤΟΣ – ΗΡΟΔΩΡΟΣ – ΗΡΟΦΙΛΗ – ΗΡΟΦΙΛΟΣ – ΗΡΩ – ΗΡΩΝ – ΗΣΙΟΔΟΣ – ΗΣΙΟΝΗ – ΗΦΑΙΣΤΙΩΝ – ΗΦΑΙΣΤΟΣ – ΗΧΩ – ΗΩ…

Θ

ΘΑΛΕΙΑ – ΘΑΛΗΣ – ΘΑΛΗΤΑΣ – ΘΑΛΛΩ – ΘΑΜΥΡΙΣ – ΘΑΡΥΠΟΣ – ΘΕΑΓΕΝΗΣ – ΘΕΑΝΩ – ΘΕΛΞΙΩΠΗ – ΘΕΜΙΣ – ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ – ΘΕΟΔΗΓΙΟΣ – ΘΕΟΚΛΗΣ – ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ – ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ – ΘΕΟΞΕΝΙΟΣ – ΘΕΟΔΩΡΟΣ – ΘΕΡΣΙΠΠΟΣ – ΘΕΡΣΙΤΗΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – ΘΕΣΠΙΣ – ΘΕΣΙΟΣ – ΘΕΤΙΣ – ΘΕΥΔΙΟΣ – ΘΕΩΝ – ΘΗΒΑΪΣ – ΘΗΡΙΑΜΕΝΗΣ – ΘΗΣΕΥΣ – ΘΟΗ – ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ – ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ – ΘΡΑΣΥΛΛΟΣ – ΘΡΑΣΥΜΑΧΟΣ – ΘΥΕΣΤΗΣ – ΘΥΙΑ – ΘΥΜΟΧΑΡΗΣ – ΘΥΡΣΗ – ΘΥΩΝΗ …

Ι

ΙΑΚΧΟΣ – ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ – ΙΑΜΟΣ – ΙΑΠΕΤΟΣ – ΙΑΣΩ – ΙΑΣΩΝ – ΙΑΣΙΩΝ – ΙΒΥΚΟΣ – ΙΔΑΙΑ ΙΔΑΙΟΣ – ΙΔΟΜΕΝΕΥΣ – ΙΕΡΑΞ – ΙΕΡΟΚΛΗΣ – ΙΘΑΚΟΣ – ΙΘΥΚΛΗΣ – ΙΚΑΡΙΟΣ – ΙΚΕΤΑΣ – ΙΚΤΙΝΟΣ- ΙΛΙΟΝΗ -ΙΛΛΟΣ – ΙΛΛΥΡΙΟΣ – ΙΜΒΡΙΟΣ – ΙΝΑΧΟΣ – ΙΝΩ – ΙΞΙΟΝΗ – ΙΞΙΩΝ – ΙΟΒΑΤΗΣ – ΙΟΚΑΣΤΗ – ΙΟΛΛΑΣ – ΙΟΛΗ – ΙΟΝΗ – ΙΠΠΑΡΧΟΣ – ΙΠΠΗ – ΙΠΠΙΑΣ – ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑ – ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ – ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ – ΙΠΠΩΝ – ΙΠΠΟΣΘΕΝΗΣ – ΙΡΙΣ – ΙΣΑΙΟΣ – ΙΣΑΝΔΡΟΣ – ΙΣΘΜΙΟΝΙΚΗΣ – ΙΣΙΔΩΡΟΣ – ΙΣΜΥΝΗ – ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ – ΙΣΤΡΟΣ – ΙΤΗ – ΙΤΥΣ – ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ – ΙΦΙΚΡΑΤΕΙΑ – ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ – ΙΦΙΤΟΣ – ΙΩΛΚΙΟΣ – ΙΩ – ΙΩΝ …

Κ

ΚΑΔΜΟΣ – ΚΑΛΑΜΙΣ – ΚΑΛΑΣ -ΚΑΛΛΙΑΣ – ΚΑΛΛΙΔΙΚΗ – ΚΑΛΛΙΚΛΗΣ – ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ – ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ – ΚΑΛΛΙΝΟΣ – ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ – ΚΑΛΛΙΜΕΔΩΝ – ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ – ΚΑΛΛΙΟΠΗ – ΚΑΛΛΙΠΠΟΣ – ΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗΣ – ΚΑΛΛΙΡΟΗ – ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ – ΚΑΛΛΙΣΤΩ – ΚΑΛΥΨΩ – ΚΑΡΑΝΟΣ – ΚΑΡΝΕΑΔΗΣ – ΚΑΡΠΟΣ – ΚΑΡΠΩ – ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ – ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ – ΚΑΣΤΩΡ – ΚΕΚΡΩΨ – ΚΕΛΕΟΣ – ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ -ΚΗΦΕΥΣ – ΚΗΦΙΣΟΔΩΡΟΣ – ΚΙΜΩΝ – ΚΙΝΗΣΙΑΣ – ΚΙΝΥΡΑ – ΚΙΝΥΡΙΣ – ΚΙΡΚΗ – ΚΙΣΙΟΣ – ΚΛΕΑΡΧΟΣ – ΚΛΕΙΝΙΟΣ – ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ – ΚΛΕΙΤΟΣ – ΚΛΕΙΩ – ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ – ΚΛΕΟΔΑΙΟΣ – ΚΛΕΟΔΑΜΟΣ – ΚΛΕΟΔΑΜΟΣ – ΚΛΕΟΜΗΔΗΣ – ΚΛΕΟΜΕΝΗΣ – ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ – ΚΛΕΩΝ – ΚΛΙΤΙΑΣ – ΚΛΥΜΕΝΗ – ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ – ΚΛΥΤΙΔΗΣ – ΚΛΥΤΟΣ – ΚΛΩΘΩ – ΚΝΗΜΟΣ – ΚΟΔΡΟΣ – ΚΟΙΝΟΣ – ΚΟΝΩΝ – ΚΟΡΕΝΝΑ – ΚΟΡΙΝΝΑ – ΚΟΡΙΝΝΟΣ – ΚΟΡΥΔΩΝ – ΚΟΥΡΟΣ – ΚΡΑΝΑΟΣ – ΚΡΑΤΗΣ – ΚΡΑΤΙΝΟΣ – ΚΡΑΤΥΛΟΣ – ΚΡΕΩΝ – ΚΡΙΤΙΑΣ – ΚΡΙΤΟΔΗΜΟΣ – ΚΡΙΤΟΛΑΟΣ – ΚΡΙΤΩΝ – ΚΡΟΝΟΣ – ΚΤΗΣΙΑΣ – ΚΤΗΣΙΒΙΟΣ – ΚΥΒΕΛΗ – ΚΥΔΙΑΣ – ΚΥΔΩΝ – ΚΥΜΟΘΟΗ – ΚΥΝΘΙΑ – ΚΥΨΕΛΟΣ …

Λ

ΛΑΕΡΤΗΣ – ΛΑΪΟΣ – ΛΑΚΥΔΗΣ – ΛΑΚΩΝ – ΛΑΜΑΧΟΣ – ΛΑΜΠΕΤΙΑ – ΛΑΜΠΡΟΚΛΗΣ – ΛΑΜΠΡΟΣ -ΛΑΜΠΩΝ – ΛΑΟΔΑΜΑΣ – ΛΑΟΔΑΜΕΙΑ – ΛΑΟΔΙΚΗ – ΛΑΟΘΟΗ – ΛΑΟΦΙΛΟΣ – ΛΑΣΟΣ – ΛΑΧΑΡΗΣ – ΛΑΧΕΣΙΣ – ΛΑΧΗΣ – ΛΕΑΝΔΡΟΣ – ΛΕΟΝΤΕΥΣ – ΛΕΠΤΙΝΗΣ – ΛΕΥΚΑΤΗ – ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ – ΛΕΥΚΟΘΕΗ – ΛΕΥΚΩΝ – ΛΕΩΔΑΜΑΣ – ΛΕΩΚΡΑΤΗΣ – ΛΕΩΝ – ΛΕΩΝΙΔΑΣ – ΛΕΩΣΘΕΝΗΣ – ΛΕΩΧΑΡΗΣ – ΛΗΔΑ – ΛΗΤΩ – ΛΙΒΥΗ – ΛΙΝΟΣ – ΛΥΚΑΟΝΑΣ – ΛΥΚΑΙΟΣ – ΛΥΚΕΑΣ – ΛΥΚΙΟΣ – ΛΥΚΙΣ – ΛΥΚΟΜΗΔΗΣ – ΛΥΚΟΣ – ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ – ΛΥΚΟΦΡΩΝ – ΛΥΚΩΝ – ΛΥΣΙΑΣ – ΛΥΣΙΜΑΧΗ – ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ – ΛΥΣΙΠΠΟΣ – ΛΥΣΙΣ – ΛΥΣΙΚΡΑΤΗ – ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ …

Μ

ΜΑΓΝΗΣ – ΜΑΙΑΣ – ΜΑΚΑΡ – ΜΑΚΕΔΩΝ – ΜΑΝΤΙΑΣ – ΜΑΝΤΙΟΣ -ΜΑΝΤΩ – ΜΑΡΣΥΑΣ – ΜΕΓΑΚΛΗΣ – ΜΕΓΑΛΟΣΤΡΑΤΗ – ΜΕΓΑΡΗ – ΜΕΓΑΣ – ΜΕΓΑΣΘΕΝΗΣ – ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ – ΜΕΛΑΜΠΟΥΣ – ΜΕΛΑΝΘΙΟΣ – ΜΕΛΑΝΘΩ – ΜΕΛΑΝΙΠΠΙΔΗΣ – ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ – ΜΕΛΗΣΙΑΣ – ΜΕΛΙΚΕΡΤΗ – ΜΕΛΙΣΣΟΣ – ΜΕΛΙΤΗ – ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ – ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ – ΜΕΝΕΔΗΜΟΣ – ΜΕΝΕΚΑΛΟΣ – ΜΕΝΕΚΛΗΣ – ΜΕΝΕΚΡΑΤΗΣ – ΜΕΝΕΛΑΟΣ – ΜΕΝΙΠΠΟΣ – ΜΕΝΤΩΡ – ΜΕΝΩΝ – ΜΕΡΟΠΗ – ΜΕΣΙΝΙΔΗΣ – ΜΕΤΩΝ – ΜΗΔΕΙΑ – ΜΗΔΕΟΣ – ΜΗΡΙΟΝΗ – ΜΗΤΙΣ – ΜΗΤΡΟΔΩΡΟΣ – ΜΗΤΡΟΚΛΗΣ – ΜΗΤΩΝ – ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ – ΜΙΚΩΝ – ΜΙΛΩΝ – ΜΙΜΝΕΡΜΟΣ – ΜΙΝΩΣ – ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ – ΜΝΗΣΙΚΛΗΣ – ΜΟΡΦΕΑΣ – ΜΟΣΧΙΝΑ – ΜΟΥΣΑΙΟΣ – ΜΥΚΗΝΗ – ΜΥΛΛΙΑΣ – ΜΥΝΗΣ – ΜΥΡΙΝΗ – ΜΥΡΜΗΞ – ΜΥΡΤΙΛΟΣ -ΜΥΡΤΙΣ – ΜΥΡΩΝ – ΜΥΡΩΝΙΔΗΣ …

Ν

ΝΑΪΡΧΟΣ -ΝΑΡΚΙΣΟΣ – ΝΑΥΚΛΕΙΔΗΣ – ΝΑΥΚΡΑΤΗΣ – ΝΑΥΜΑΧΙΟΣ – ΝΑΥΠΛΙΟΣ – ΝΑΥΣΙΘΟΗ – ΝΑΥΣΙΚΑ – ΝΑΥΣΙΚΡΑΤΗΣ – ΝΑΥΣΙΜΑΧΟΣ – ΝΑΥΣΙΝΙΚΟΣ – ΝΕΑΡΧΟΣ – ΝΕΔΩΝ – ΝΕΙΟΚΛΗΣ – ΝΕΜΕΣΗ – ΝΕΟΚΡΙΤΟΣ – ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ – ΝΕΟΡΟΣ – ΝΕΣΣΟΣ – ΝΕΣΤΟΡΑΣ – ΝΕΦΕΛΗ – ΝΗΙΣ – ΝΗΡΕΥΣ – ΝΗΡΙΤΗ – ΝΗΡΙΤΟΣ – ΝΗΣΑΙΗ – ΝΗΣΩ – ΝΗΦΑΙΗ – ΝΙΚΑΓΟΡΑΣ – ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ – ΝΙΚΑΡΕΤΗ – ΝΙΚΙΑΣ – ΝΙΚΟΔΩΡΟΣ – ΝΙΚΟΚΛΗΣ – ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ – ΝΙΚΟΜΗΔΗΣ – ΝΙΚΟΣΘΕΝΗΣ – ΝΙΚΩΝ – ΝΙΟΒΗ – ΝΗΡΕΥΣ – ΝΙΣΑΙΟΣ – ΝΙΣΟΣ – ΝΟΗΜΩΝ – ΝΟΜΙΟΣ – ΝΥΜΦΟΔΩΡΟΣ …

Ξ

ΞΑΝΘΙΠΗ – ΞΑΝΘΙΠΠΟΣ – ΞΑΝΘΟΣ – ΞΕΝΑΡΧΟΣ – ΞΕΝΙΔΗΣ – ΞΕΝΟΔΑΜΟΣ – ΞΕΝΟΚΛΕΙΑ – ΞΕΝΟΚΛΗΣ – ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ – ΞΕΝΟΚΡΙΤΟΣ – ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ-ΞΕΝΟΦΙΛΟΣ – ΞΕΝΟΔΙΚΗ – ΞΕΝΟΦΩΝ – ΞΕΝΩΝ – ΞΟΥΘΟΣ – ΞΥΝΟΦΡΩΝ …

Ο

ΟΔΙΟΣ – ΟΔΥΣΣΕΥΣ – ΟΙΑΓΡΟΣ – ΟΙΔΙΠΟΥΣ – ΟΙΝΕΥΣ – ΟΙΝΟΜΑΧΟΣ – ΟΙΝΟΠΙΔΗΣ – ΟΙΝΟΠΙΩΝ – ΟΙΣΤΡΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΑΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΟΔΩΡΟΣ – ΟΛΥΜΠΟΣ – ΟΛΥΝΘΙΟΣ – ΟΜΗΡΟΣ – ΟΝΗΤΩΡ – ΟΝΑΣΙΑΣ – ΟΝΕΙΡΟΣ – ΟΝΟΜΑΚΛΗΣ – ΟΠΙΤΗΣ – ΟΡΕΣΤΗΣ – ΟΡΘΑΙΟΣ – ΟΡΜΕΝΟΣ – ΟΡΟΙΔΟΣ – ΟΡΤΙΛΟΧΟΣ – ΟΡΦΕΥΣ – ΟΦΕΛΕΣΤΗΣ – ΟΦΕΛΤΗΣ – ΟΨΙΜΟΣ – ΟΥΡΑΝΙΑ …

Π

ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ – ΠΑΙΩΝΕΙΟΣ – ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ – ΠΑΛΑΙΜΩΝ – ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ – ΠΑΛΛΑΣ – ΠΑΜΦΙΛΗ – ΠΑΜΦΥΛΟΣ – ΠΑΝ – ΠΑΝΔΑΡΟΣ – ΠΑΝΔΡΟΣΟΣ – ΠΑΝΔΙΩΝ – ΠΑΝΔΩΡΑ – ΠΑΝΔΩΡΟΣ – ΠΑΠΠΟΣ – ΠΑΡΙΣ – ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ – ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ – ΠΑΣΙΘΕΑ – ΠΑΣΙΦΑΗ – ΠΑΤΡΟΚΛΗΣ – ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ – ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ – ΠΕΙΘΕΑΣ – ΠΕΙΘΩ – ΠΕΙΣΑΝΔΡΟΣ – ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ – ΠΕΛΑΣΓΟΣ – ΠΕΛΙΑΣ – ΠΕΛΟΠΙΔΑΣ – ΠΕΛΟΨ – ΠΕΝΘΕΑΣ – ΠΕΡΔΙΚΑΣ – ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ – ΠΕΡΙΚΛΗΣ – ΠΕΡΣΑΙΟΣ – ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ – ΠΕΡΣΕΥΣ – ΠΕΡΣΗΣ – ΠΗΓΑΣΟΣ – ΠΗΛΕΥΣ – ΠΗΝΕΛΟΠΗ – ΠΗΡΩ – ΠΙΓΡΗΣ – ΠΙΕΡΙΩΝ – ΠΙΕΡΟΣ – ΠΙΝΔΑΡΟΣ – ΠΙΤΘΕΥΣ – ΠΙΤΤΑΚΟΣ – ΠΛΑΝΗΤΙΑΔΗΣ – ΠΛΑΤΩΝ – ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ – ΠΛΕΙΩΝΗ – ΠΛΗΘΩΝ – ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ – ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ – ΠΛΩΤΩ – ΠΟΘΕΙΝΗ – ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ – ΠΟΛΥΑΙΝΟΣ – ΠΟΛΥΒΙΟΣ – ΠΟΛΥΓΝΩΤΗΣ – ΠΟΛΥΔΑΜΑΣ – ΠΟΛΥΔΑΜΝΕΙΑ – ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ – ΠΟΛΥΔΩΡΗ – ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ – ΠΟΛΥΚΑΣΤΗ – ΠΟΛΥΚΛΕΙΤΟΣ – ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ – ΠΟΛΥΜΗΔΗΣ – ΠΟΛΥΜΝΙΑ – ΠΟΛΥΝΕΙΙΚΗΣ – ΠΟΛΥΝΟΗ – ΠΡΑΞΙΘΕΑ – ΠΡΑΞΙΤΕΛΗΣ – ΠΡΟΜΗΦΕΥΣ – ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ – ΠΡΩΤΕΥΣ – ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ – ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΙΑ – ΠΡΩΤΩ – ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ – ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ – ΠΥΘΕΥΣ – ΠΥΘΩΝ – ΠΥΡΡΑ – ΠΥΡΡΑΝΘΟΣ – ΠΥΡΡΙΑΣ – ΠΥΡΡΙΜΑΧΟΣ – ΠΥΡΡΟΣ …

Ρ

ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ – ΡΕΑ – ΡΟΔΗ – ΡΟΔΙΑ – ΡΟΔΟΣ – ΡΟΔΩΠΗ – ΡΟΙΚΟΣ – ΡΑΜΦΙΑΣ – ΡΕΑ – ΡΗΓΙΛΛΑ – ΡΗΓΙΝΟΣ – ΡΗΝΗ – ΡΗΣΟΣ -ΡΗΤΟΡΙΟΣ – ΡΙΑΝΟΣ – ΡΙΝΩΝ – ΡΟΔΙΑ – ΡΟΔΕΙΑ – ΡΟΔΕΙΑΣ – ΡΟΔΟΧΡΟΥΣ – ΡΟΙΚΟΣ – ΡΩΞΑΝΗ …

Σ

ΣΑΠΦΩ – ΣΑΡΑΠΙΩΝ – ΣΑΡΠΗΔΩΝ – ΣΑΤΝΙΟΣ – ΣΑΤΥΡΟΣ – ΣΕΙΡΙΟΣ – ΣΕΛΕΥΚΟΣ – ΣΕΜΕΛΗ – ΣΘΕΝΕΛΑΟΣ – ΣΘΕΝΙΔΑΣ – ΣΙΔΗ – ΣΙΚΕΛΗ – ΙΚΕΛΙΔΑΣ – ΣΕΙΛΗΝΟΣ – ΣΙΒΥΛΑ – ΣΙΜΜΙΑΣ – ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ – ΣΙΣΥΦΟΣ – ΣΚΑΜΩΝ – ΣΚΙΡΩΝΙΔΗΣ – ΣΚΟΠΑΣ -ΣΚΟΠΕΛΙΑΝΟΣ – ΣΜΙΧΙΑΣ – ΣΟΛΩΝ – ΣΟΦΙΛΟΣ – ΣΟΦΟΚΛΗΣ – ΣΠΕΙΩ – ΣΠΕΥΣΙΠΠΟΣ – ΣΠΙΝΘΑΡΟΣ – ΣΤΑΦΥΛΟΣ – ΣΤΕΦΩΝ – ΣΤΗΣΑΓΟΡΑΣ – ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΣ – ΣΤΙΛΠΩΝ – ΣΤΡΑΒΩΝ – ΣΤΡΑΤΟΚΛΗΣ – ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΗ – ΣΤΡΑΤΤΙΣ – ΣΤΡΑΤΩΝ – ΣΥΝΕΣΙΟΣ – ΣΥΡΟΣ – ΣΦΟΔΡΙΑΣ – ΣΩΚΡΑΤΗΣ – ΣΩΠΑΤΡΟΣ – ΣΩΦΙΛΟΣ – ΣΩΦΡΩΝ …

Τ

ΤΑΙΝΑΡΟΣ – ΤΑΛΩΣ – ΤΑΝΤΑΛΟΣ – ΤΑΡΣΗ – ΤΑΫΓΕΤΗ – ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ – ΤΕΙΣΙΑΣ – ΤΕΚΤΑΙΟΣ – ΤΕΚΤΩΝ – ΤΕΛΑΜΩΝ – ΤΕΛΑΥΓΗΣ – ΤΕΛΕΣΙΛΛΑ – ΤΕΛΕΣΤΗΣ – ΤΕΛΕΣΤΩ – ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ – ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ – ΤΗΘΥ – ΤΗΛΕΒΟΗΣ – ΤΗΛΕΚΛΕΙΔΗΣ – ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ – ΤΗΛΕΦΑΣΣΗ – ΤΗΛΕΦΗ – ΤΗΛΕΦΙΔΗΣ – ΤΗΛΕΦΟΣ – ΤΗΜΕΝΟΣ – ΤΗΡΕΑΣ – ΤΗΡΩ – ΤΙΜΑΓΟΡΑΣ – ΤΙΜΑΙΟΣ – ΤΙΜΑΝΔΡΟΣ – ΤΙΜΑΡΑΤΟΣ – ΤΙΜΑΡΕΤΗ – ΤΙΜΟΣΘΕΝΗΣ – ΤΙΜΟΧΑΡΗΣ – ΤΙΜΩΝ – ΤΙΜΩΝΙΔΗΣ – ΤΟΛΜΑΙΟΣ – ΤΟΛΜΗΔΗΣ – ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΣ – ΤΡΟΦΩΝΙΟΣ – ΤΡΥΤΩΝ – ΤΥΝΔΑΡΗΣ – ΤΥΡΙΜΜΑΣ – ΤΥΡΤΑΙΟΣ – ΤΥΧΙΟΣ – ΤΥΦΩΝ – ΤΥΦΩΝΗ …

Υ

ΥΑΓΝΙΣ – ΥΑΚΙΝΘΟΣ – ΥΓΕΙΑ – ΥΔΡΕΑ – ΥΔΡΕΑΣ – ΥΛΛΟΣ – ΥΛΟΤΗΣ – ΥΠΑΤΗΣ – ΥΠΑΤΙΑ – ΥΠΕΡΟΧΗ – ΥΠΕΙΡΟΧΟΣ – ΥΠΕΡΙΔΗΣ – ΥΠΕΡΙΩΝ – ΥΠΕΡΕΙΑ – ΥΠΕΡΤΙΜΟΣ – ΥΠΕΡΒΟΛΟΣ – ΥΨΙΠΥΛΗ ..

Φ

ΦΑΕΘΩΝ – ΦΑΙΔΙΜΟΣ – ΦΑΙΔΡΑ – ΦΑΙΔΡΟΣ – ΦΑΙΔΩΝ – ΦΑΙΣΤΙΟΣ – ΦΑΙΣΤΟΣ – ΦΑΛΑΡΙΣ – ΦΑΛΕΑΣ – ΦΑΝΙΑΣ – ΦΑΝΗΣ – ΦΑΝΟΔΙΚΟΣ – ΦΑΝΟΚΛΗΣ – ΦΑΝΟΣΤΡΑΤΗ – ΦΕΙΔΙΑΣ – ΦΕΙΔΩΝ – ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ – ΦΕΡΕΣΥΔΗ – ΦΕΡΟΥΣΑ – ΦΗΜΙΟΣ – ΦΗΜΟΝΟΗ – ΦΘΙΑ – ΦΙΛΑΙΝΙΣ -ΦΙΛΑΡΕΤΗ – ΦΙΛΕΤΑΙΡΟΣ – ΦΙΛΕΥΣ – ΦΙΛΗΜΩΝ -ΦΙΛΗΤΑΣ – ΦΙΛΙΝΟΣ – ΦΙΛΙΠΠΟΣ – ΦΙΛΙΣΚΟΣ – ΦΙΛΙΣΤΟΣ – ΦΙΛΛΙΣ – ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ – ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ – ΦΙΛΟΛΑΟΣ – ΦΙΛΟΜΗΛΑ – ΦΙΛΟΞΕΝΟΣ – ΦΙΛΟΠΟΝΟΣ – ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ – ΦΙΛΩΤΑΣ – ΦΙΛΟΠΟΙΜΗΝ – ΦΙΛΩΝ – ΦΙΛΩΤΕΡΑ – ΦΙΝΕΥΣ – ΦΙΝΤΙΑΣ – ΦΙΝΤΥΣ – ΦΟΙΒΗ – ΦΟΙΒΟΣ – ΦΟΙΝΙΞ – ΦΟΡΜΙΩΝ – ΦΡΙΞΟΣ – ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ – ΦΡΟΝΤΙΣ – ΦΡΥΝΗ – ΦΡΥΝΙΧΟΣ – ΦΥΛΑΡΧΟΣ – ΦΥΛΕΥΣ – ΦΥΛΛΙΣ – ΦΥΛΩ – ΦΥΡΣΗ ΦΩΚΙΩΝ – ΦΩΚΥΛΙΔΗΣ …

Χ

ΧΑΒΡΙΑΣ – ΧΑΙΡΕΑΣ – ΧΑΙΡΕΔΗΜΟΣ – ΧΑΙΡΕΙΑΣ – ΧΑΙΡΕΣΤΡΑΤΟΣ – ΧΑΙΡΗΜΩΝ – ΧΑΛΚΩΝ – ΧΑΡΗΣ – ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ – ΧΑΡΙΚΛΗΣ – ΧΑΡΙΛΑΟΣ – ΧΑΡΙΣ – ΧΑΡΙΝΟΣ – ΧΑΡΙΤΩΝ – ΧΑΡΙΣΙΟΣ – ΧΑΡΜΙΔΗΣ – ΧΑΡΜΟΣ – ΧΑΡΩΝ -ΧΕΙΡΩΝ – ΧΕΛΙΔΟΝΑ – ΧΕΡΣΙΑΣ – ΧΕΡΣΙΦΡΩΝ – ΧΕΙΛΩΝ – ΧΙΜΑΙΡΑ – ΧΙΟΝΗ – ΧΙΟΝΙΣ – ΧΙΩΝ – ΧΛΩΡΙΣ – ΧΟΙΡΙΛΟΣ – ΧΡΥΣΑΝΘΙΣ – ΧΡΥΣΗΙΣ – ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ – ΧΡΥΣΟΚΟΜΗΣ – ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ …

Ψ

ΨΑΛΜΑΧΑΡΗ – ΨΑΛΜΑΧΑΡΗΣ – ΨΑΜΑΘΗ – ΨΑΜΜΗΤΙΧΟΣ …

Ω

ΩΓΥΓΗΣ – ΩΓΥΓΙΑ – ΩΚΑΛΕΙΑ – ΩΚΕΑΝΙΣ – ΩΚΕΑΝΟΣ – ΩΚΕΛΟΣ – ΩΚΥΠΕΤΗ – ΩΚΥΡΡΟΗ – ΩΚΥΤΗΣ – ΩΛΗΝΟΣ – ΩΜΑΡΗΣ – ΩΡΕΙΘΥΙΑ – ΩΡΙΩΝ – ΩΡΟΣ – ΩΤΟΣ – ΩΦΕΛΙΩΝ …

Σταυρος Βαλασσης

Ανδρεας Κωνσταντοπουλος
μέσω oraiokastromekatiallo


Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Βυζάντιο, 12ος αιώνας: Η Εκκλησία τιμωρεί όσους κυνηγούν τους μάγους!

Διωγμός Χριστιανών από Εθνικούς στο Βυζάντιο; Ε, ναι.


Από την παρακάτω αφήγηση μπορούμε να κατανοήσουμε σε ποιο βαθμό οι Βυζαντινοί, ακόμα και στις υψηλότερες βαθμίδες της κοινωνίας, μέχρι και αυτό το ίδιο το παλάτι,  ήταν επηρεασμένοι από τις μαγείες και τις άλλες “Εθνικές” πρακτικές. 
Ο Αλέξιος Κομνηνός, ήταν Δούξ του Δυρραχίου, μέλος της Αυτοκρατορικής οικογένειας, απόγονος του μεγάλου ομώνυμου Αυτοκράτορα Αλέξιου του Α’, Κομνηνού, σημαντικό πρόσωπο της Αυλής, στρατηγός, ένας από όσους αντιστάθηκαν στην απόβαση του Νορμανδού Βοημούνδου στην περιοχή του.

Είχε παντρευτεί  την “Σεβαστή Κυρά” Ζωή η οποία αρρώστησε βαριά, και η ασθένειά της παρουσίασε πολλές επιπλοκές, που έκαναν τους γιατρούς να παραιτηθούν από κάθε ελπίδα για την θεραπεία της.
Τότε, στο ανάκτορο του Αλέξιου, παρουσιάστηκαν μερικοί “Εθνικοί” όπως τους αποκαλεί ο Θεόδωρος Βαλσαμών. Αγνοούμε την εθνικότητά τους, αλλά σίγουρα δεν ήταν Χριστιανοί. Οι ιστορικοί πιστεύουν πως ήταν ίσως Εβραίοι, Τσιγγάνοι ή και Μουσουλμάνοι. 
Δεν βλέπω τον λόγο να χαλάσω το χατήρι των σημερινών “Εθνικών” και να μην δεχτώ πως ήταν Έλληνες πιστοί της “Πάτριας” θρησκείας, αν και αυτοί υποτίθεται πως εξαφανίστηκαν τον 10ο αιώνα.
Αυτοί λοιπόν οι “Εθνικοί” ισχυρίστηκαν πως οι αρρώστιες της “Κυράς” Ζωής προέρχονταν από μάγια, και διαβεβαίωσαν πως μπορούσαν να τα λύσουν. 
Οι Βυζαντινοί άρχοντες, αντί να σκεφτούν πως οι ευχές της Εκκλησίας και η προσευχές τους μπορούσαν να λύσουν τα τυχόν μάγια, αντίθετα, άφησαν ελεύθερο πεδίο δράσης στους Εθνικούς μάγους. Στην συνέχεια, αυτοί οι ίδιοι έκρυψαν μέσα στο παλάτι μαγικά αντικείμενα (Κούκλες τρυπημένες με βελόνες, διάφορους άλλους μαγικούς κατάδεσμους κλπ) τα οποία δήθεν ανακάλυψαν στην συνέχεια.
Κατόπιν, άρχισαν να κατηγορούν συγκεκριμένα άτομα του περιβάλλοντος και του υπηρετικού προσωπικού του Αλέξιου και της Ζωής για μάγους. 
Αυτά τα ευυπόληπτα πρόσωπα βασανίστηκαν για να ομολογήσουν τις δήθεν μαγείες τους και πολλοί εκτελέστηκαν.
Η κατάσταση της υγείας της Ζωής, φυσικά, δεν βελτιωνόταν, και οι Εθνικοί μάγοι το έσκασαν. Η “Κυρά” πέθανε, (περ. το 1140) με το βάρος τόσων αδικοχαμένων στην ψυχή της, ενώ η Εκκλησία έριξε βαρύ επιτίμιο σε όσους επιδόθηκαν σε αυτό το “Κυνήγι μαγισσών”.
Ναι, ακούσατε καλά, η Εκκλησία επετίμησε έντονα αυτούς που κυνήγησαν όσους κατηγορήθηκαν για μάγοι.
Δεν σας τα μάθανε έτσι;
Λυπάμαι που σας ξυπνάω τόσο απότομα, αλλά διαβάζετε πολλούς Διαφωτιστές και Επανελληνιστές, και μάλλον σας έχουν ρίξει μάγια…

Δημήτρης Σκουρτέλης

Τα στοιχεία παρθηκαν από την μελέτη του Κ. Βάρζου:
“Η Γενεαλογία των Κομνηνών”

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

"Βυζαντινοί Δρόμωνες" Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη. Απολογισμός.


Η  έκθεση ζωγραφικής "βυζαντινοί Δρόμωνες" του Δημήτρη Σκουρτέλη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία από τις 9 ως τις 15 Ιανουαρίου 2017 στον χώρο τέχνης και πολιτισμού "Πλειάδες" με την υποστήριξη της εταιρείας "Plentertainment".
Περισσότερα στοιχεία για τα βυζαντινά αυτά πολεμικά πλοία θα δείτε εδώ και εδώ.


Δημήτρης Σκουρτέλης, Μαριάννα Καστανία, Δέσποινα Κούρτη και ο κύριος "Hellenic Armors" Δημήτρης Κατσίκης.

Ο ζωγράφος -αγιογράφος Δημήτρης Σκουρτέλης.

"Η ναυμαχία των εικόνων"
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη.
Εικονομάχοι, με τον Λέοντα τον Ε',
εναντίον Ορθοδόξων
με τον Τουρμάρχη Ελλάδος Αγαλλιανό.
Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη


Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινός Δρόμων
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη

Λεπτομέρεια από τη:
"ναυμαχία των εικόνων"
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη.
Εικονομάχοι, με τον Λέοντα τον Ε',
εναντίον Ορθοδόξων
με τον Τουρμάρχη Ελλάδος Αγαλλιανό.

Λεπτομέρεια από τη:
"ναυμαχία των εικόνων"
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη.
Εικονομάχοι, με τον Λέοντα τον Ε',
εναντίον Ορθοδόξων
με τον Τουρμάρχη Ελλάδος Αγαλλιανό.

Λεπτομέρεια από τη:
"ναυμαχία των εικόνων"
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη.
Εικονομάχοι, με τον Λέοντα τον Ε',
εναντίον Ορθοδόξων
με τον Τουρμάρχη Ελλάδος Αγαλλιανό.

Λεπτομέρεια από τη:
"ναυμαχία των εικόνων"
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη.
Εικονομάχοι, με τον Λέοντα τον Ε',
εναντίον Ορθοδόξων
με τον Τουρμάρχη Ελλάδος Αγαλλιανό.

Λεπτομέρεια από τη:
"ναυμαχία των εικόνων"
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη.
Εικονομάχοι, με τον Λέοντα τον Ε',
εναντίον Ορθοδόξων
με τον Τουρμάρχη Ελλάδος Αγαλλιανό.

Άποψη της έκθεσης
με τα έργα του
Δημήτρη Σκουρτέλη