Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Ελληνοκεντρικές απάτες: Η επανάσταση του 727 ενάντια στους “Βυζαντινούς”

Νόμισμα του Λέοντος Γ'.

Το 726, ο Αυτοκράτορας Λέων ο Γ', θέλησε να καταργήσει την λατρεία των Εικόνων. Ξέσπασαν λαϊκές αντιδράσεις, με αποκορύφωμα την εξέγερση των “Ελλαδικών” δηλ. των κατοίκων της Ελλάδας. Η εξέγερση εξελίχθηκε σε κανονικό πόλεμο, και η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε.

Τα αιτήματα των “Ελλαδικών” ήταν η αποκατάσταση των εικόνων, δηλαδή η αποκατάσταση της ορθοδοξίας. Ήθελαν μάλιστα να ανεβάσουν δικό τους Αυτοκράτορα στο θρόνο.

Πάνω σε αυτόν τον σκελετό, οι αρχαιολάτρες έπλεξαν ένα απίθανο παραμύθι: Οι “Ελλαδικοί” ήταν δήθεν Έλληνες πιστοί της αρχαίας θρησκείας και η επανάσταση έγινε για να την αποκαταστήσουν!!!

Όλη η ιστορία είναι πλαστή, οι πηγές που αναφέρουν είναι ανύπαρκτες ή διαστρεβλωμένες, και αντιβαίνει και στη λογική, γιατί οι κάτοικοι της Ελλάδας δεν ήταν οι μοναδικοί Έλληνες! Τα παράλια της Μικράς Ασίας ήταν και αυτά αμιγώς Ελληνική περιοχή. Κατά τους αρχαιολάτρες, στην Μικρά Ασία κατοικούσαν “Ρωμαίοι της Ανατολής” όπως γράφουν...

Η αιτία που ξεσηκώθηκαν μόνο οι Έλληνες των περιοχών της σημερινής Ελλάδας, είναι πως αυτές ανήκαν ποιμαντικά στον Πάπα, και ο Λέων, ως Εικονομάχος,  θέλησε να τις αποσπάσει από την Επισκοπή του, γιατί τότε, ο Πάπας ήταν ορθόδοξος.

Το κατάπτυστο αυτό άρθρο, το είδαμε εδώ, και θα το παραθέσουμε και ολόκληρο, πιο κάτω.



Εμείς δεν έχουμε να πούμε πολλά. Παραθέτουμε το κείμενο του Βυζαντινού ιστορικού Θεοφάνη, όπου μας λέει καθαρά πως η εξέγερση των Ελλαδικών ήταν υπέρ της ορθοδοξίας, (“Θείω κινούμενοι ζήλω”), ότι ο Λέων “εδίωκε την ευσέβειαν” (και όχι τους Έλληνες) και πως η νίκη του κατά των Ελλαδικών, ήταν “Νίκη κακή”, και -επιτέλους- ήταν μια νίκη κατά “ομοφύλων”.

Πρόκειται για την πιο καθαρή μαρτυρία πως οι Βυζαντινοί είχαν ελληνική εθνική συνείδηση, αν και δεν χρησιμοποιούσαν το όνομα “Έλληνας”, αλλά Ρωμαίος
Άλλωστε, και οι ίδιοι οι επαναστάτες δεν αποκαλούνται “Έλληνες” (που θα σήμαινε “ειδωλολάτρες” και θα επιβεβαίωνε το άρθρο) αλλά “Ελλαδικοί”, δηλαδή κάτοικοι της Ελλάδας και Χριστιανοί.

Να το κείμενο του Θεοφάνη.

Η μεταφορά στη Νεοελληνική είναι του Δημήτρη Σκουρτέλη.




...λοιπόν, και τα σχολεία σβήσανε, και ο ευσεβής χαρακτήρας της εκπαίδευσης, που επικρατούσε από τα χρόνια του Αγίου Κωνσταντίνου, και άλλα πολλά κατάργησε αυτός ο Ισλαμιστής ο Λέων. (Ο Εικονομάχος Λέων ο τρίτος)

Και όμως, κινούμενοι από ζήλο θεϊκό, οι κάτοικοι (του θέματος)της Ελλάδας και των Κυκλάδων, στασίασαν και προετοίμασαν μεγάλη ναυμαχία, έχοντας έτοιμο για να στέψουν (Αυτοκράτορα) κάποιον Κοσμά. Ο Τουρμάρχης (του θέματος) της Ελλάδας (των "Ελλαδικών"), ο Αγαλλιανός, διοικούσε τον στρατό, με τον Στέφανο.

Φτανουν λοιπόν αυτοί μπροστά στην Βασίλισσα των Πόλεων την 18η Απριλίου της Δεκάτης Ινδικτιώνος (727 μ.Χ.) και συγκρουόμενοι με τις δυνάμεις της Πόλης ("Βυζαντίους") νικήθηκαν, με τα πλοία τους να καίγονται από το Υγρό Πυρ. Και πολλοί βούλιαξαν στον πάτο. μεταξύ τους και ο Αγαλλιανός που βούτηξε στη θάλασσα με πλήρη πανοπλία.

Όσους έζησαν τους πήγαν στον νικητή, και κόβονται τα κεφάλια του Κοσμά και του Στέφανου.
Μεγάλωσε τότε η κακία του δυσεβή Λέοντα και των ομοϊδεατών του, και ενέτειναν τον διωγμό εναντίον της ευσέβειας (δηλ των Ορθοδόξων).

Καί μόλις μπήκε το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, μετά από την επαίσχυντη νίκη κατά των ομοφύλων μας, παρατάσσεται στη Νίκαια της Βιθυνίας εναντίον των Σαρακηνών, που είχαν πλήθος με δυο Αμιράδες επικεφαλής, με μια μόνο χιλιάδα μονοζώνων (ελαφρά οπλισμένων ) και κύκλωσε την απροετοίμαστη  πόλη....

Θεοφάνης, χρονογραφία




Και να και το απίθανο κείμενο των αρχαιολατρών, που πασχίζουν να ξαναγράψουν με ψεύδη όλη την Ελληνική ιστορία, από την αρχή! Έχουν σαν στόχο να παρουσιάσουν κάθε εμφύλια σύγκρουση στον Μεσαίωνα σαν προσπάθεια αποκατάστασης του Παγανισμού, της λεγόμενης "Εθνικής θρησκείας", ενώ ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο...

Απολαύστε λοιπόν αυτό το σενάριο μιας ταινίας που δεν θα γυριστεί ούτε καν από τους κατ΄εξοχήν διαστρεβλωτές της Ιστορίας, τους σεναριογράφους του Χόλυγουντ.


Βρισκόμαστε στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο) την εποχή τουΛέοντος Γ” του Ισαύρου. Ήταν αυτοκράτωρ από το 717 έως το 741. Αν και κατάφερε να αποκρούσει προσωρινά τους εξ ανατολής εχθρούς, στα υπόδουλα ελληνικά εδάφη σιγόβραζε η Επανάσταση των «Ελλαδικών» όπως την αποκαλούν οι βυζαντινές πηγές.

Σύμφωνα με παλαιότερους ιστορικούς, όπως ο A. Lombard, η καταστολή της Ελληνικής Επαναστάσεως ήταν μία προσπάθεια «αποκαθάρσεως» της βυζαντινής αυτοκρατορίας εκ μέρους του Λέοντος από το «μίασμα της ειδωλολατρίας».

Άλλοι ιστορικοί όπως ο Νικηφόρος Βρυέννιος θεώρησαν ότι μαζί με την Επανάσταση των Ελλήνων προς αποκατάσταση των Ιερών Βωμών και Ναών, στο επαναστατικό ρεύμα ενώθηκαν και κοινωνικοπολιτικές αξιώσεις, όπως η μείωση της φορολογίας.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι η γενοκτονία 650.000 Ελλήνων από τους βυζαντινούς στρατιώτες έγινε υπό τις εντολές των χριστιανών επισκόπων, όπως γράφει στην βιογραφία του ο Ιερεύς του Διονύσου Κόρεσος, αντίτυπο της οποίας έχουν διασώσει οι Άραβες αντιγραφείς και λόγιοι.

Ο Ιερεύς Κόρεσος ήτο μαζί με τον Συνέστιο πρωτεργάτες και Εθνομάρτυρες της Επανάστασης.

Ο V. N. Zlatarski γράφει ότι ο Κόρεσος ξεκίνησε από την Αρκαδία και ο Συνέστιος από την Αθήνα.

Και οι δύο ξεσήκωσαν τους Έλληνες να πολεμήσουν τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) κατακτητές. Εκείνο τον καιρό το κράτος των Ρωμαίων (Βυζαντινών) είχε αποδυναμωθεί εξαιτίας των πολέμων κατά των Αράβων και οι Έλληνες θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να εκδιώξουν τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) από τα Ελληνικά εδάφη.

Έτσι ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια από τους Έλληνες της Δύσεως, κυρίως της Κάτω Ιταλίας. Είκοσι πέντε χιλιάδες Έλληνες από την Κάτω Ιταλία έσπευσαν να καταταγούν στον ελληνικό επαναστατικό στρατό του Κορέσου και του Συνεστίου όπως αναφέρει σε επιστολή του ο πάπας Γρηγόριος Β”.

Την ίδια στιγμή στο κέντρο του ανατολικού ρωμαϊκού (βυζαντινού) κράτους, στην Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη), ξεσπούν ταραχές κατά του Λέοντος Γ” που φτάνουν σε ανοικτή στάση όπως αναφέρει ο Θεοφάνης. Οι στασιαστές, γράφει ο Θεοφάνης, υπεκινούντο από τον πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιο ο οποίος φαίνεται να συνωμότησε με ανωτάτους αξιωματούχους.

Ήταν μοναδική η ευκαιρία για να εκραγεί η Ελληνική Επανάσταση καθώς οι ενδοβυζαντινές ταραχές θα κρατούσαν μακριά τα ρωμαϊκά (βυζαντινά) στρατεύματα μέχρι να οργανωθεί καλύτερα ο ελληνικός απελευθερωτικός στρατός.

Το 726 τα νησιά της Σάμου, Ρόδου και Κρήτης επαναστατούν. Στέλνουν πλοία εφοδιασμένα από τους Άραβες και επανδρωμένα με ναύτες από την Σικελία για να κτυπήσουν τον ρωμαϊκό (βυζαντινό) στόλο που βγήκε από το λιμάνι της Νέας Ρώμης.

Εναντίον των Ελλήνων στάλθηκε ο Ρωμαίος (Βυζαντινός) ναύαρχος Αγαλλιανός, γοτθικής καταγωγής, ο οποίος συνάντησε τον Ελληνικό Στόλο λίγο έξω από την Εύβοια.

Οι Έλληνες είχαν 82 πλοία και οι βυζαντινοί 350 σύμφωνα με τον Zlatarski. Ενώ σύμφωνα με τον Κόρεσο οι Έλληνες είχαν 70 πλοία και οι βυζαντινοί 500. Ναύαρχος των Ελλήνων ήταν ο Συνέστιος. Στο δεξί κέρας των Ελληνικών πλοίων επικεφαλής ήτο ο Κόρεσος.

Ο γενναίος Έλλην Ιερεύς του Διονύσου δεν άκουγε τις συμβουλές των Ελλήνων που του έλεγαν να προσέχει τον εαυτό του, διότι θα επακολουθήσουν πολλές μάχες κατά των Ρωμαίων (Βυζαντινών) και τον χρειάζονται ως αρχηγό.

Αφού πρώτα οι Έλληνες έκαναν θυσίες προς τους Θεούς και προσευχήθηκαν όλοι μαζί, ο Κόρεσος έδωσε πρώτος το παράδειγμα ορμώντας ακάθεκτος κατά των ρωμαϊκών (βυζαντινών) πλοίων.

Αμέσως εμβόλισε το πρώτο ρωμαϊκό (βυζαντινό) πλοίο βυθίζοντάς το. Επακολούθησε σκληρή μάχη σώμα με σώμα καθώς τα ελληνικά πλοία ναι μεν ήταν πιό ευκίνητα των ρωμαϊκών (βυζαντινών), αλλά υστερούσαν σε ισχύ πυρός. Οπότε οι γενναίοι Έλληνες μαχητές έπρεπε να πλευρίζουν τα ρωμαϊκά (βυζαντινά) πλοία και να ανεβαίνουν οι ναύτες πάνω τους για να σκοτώσουν τους Ανατολικορωμαίους (Βυζαντινούς).

Η νίκη ήταν συντριπτική υπέρ των Ελλήνων. Οι Ρωμαίοι (Βυζαντινοί) ηττήθηκαν με τρομακτικές απώλειες. Ο Βρυέννιος αναφέρει 190 ρωμαϊκά (βυζαντινά) κατεστραμμένα πλοία ενώ ο Zlatarski μιλάει για 300 ρωμαϊκά (βυζαντινά) πλοία κατεστραμμένα και 60 αιχμαλωτισμένα. Επίσης οι πηγές μιλάνε για 8 Ελληνικά πλοία κατεστραμμένα. Οι νεκροί από πλευράς Ρωμαίων (Βυζαντινών) ανέρχονται στους 70.000 και από πλευράς Ελλήνων στους 1200.

Οι Έλληνες κατενθουσιασμένοι έκαναν ευχαριστήριες θυσίες προς τους Θεούς και με επικεφαλής τον Ιερέα Κόρεσο αφιέρωσαν τις ρωμαϊκές (βυζαντινές) ασπίδες που λαφυραγώγησαν προς τιμήν του Θεού Διονύσου, τον οποίον θεώρησαν υπεύθυνο για την περίλαμπρη νίκη τους κατά των Ρωμαίων της Ανατολής, δηλαδή αυτών που αποκαλούμε σήμερα Βυζαντινών.

Σε στρατιωτικό συμβούλιο που έγινε στην Αθήνα το 727 ο Συνέστιος προτείνει να μεταφερθεί ο πόλεμος και στην ξηρά. Ο Κόρεσος συμφωνεί και δίνει εντολή στους Ιεροκήρυκες να ξεσηκώσουν όλες τις Ελληνικές Πόλεις κατά των Ρωμαίων (Βυζαντινών) κατακτητών και να εξοπλιστούν όλοι με ό,τι όπλα μπορεί να βρει ο καθένας.

Ο Λέων Γ” καταφέρνει να απαλλαγεί από τις ενδοβυζαντινές διαμάχες και αρχίζει να στρέφει το βλέμμα του κατά των Ελλήνων Επαναστατών.

Στέλνει νέα στρατεύματα με στρατηγό έναν αιμοσταγή βάρβαρο ονόματι Ζαουτζά. Αυτός ο αιμοβόρος Ρωμαίος (Βυζαντινός) απ” όπου περνούσε σκορπούσε τον θάνατο στους Έλληνες.

Τον Μάρτιο του 728 μπήκε στην Θεσσαλία και άρχισε να σφάζει όλους ηλικιωμένους και τα γυναικόπαιδα. Περίπου 50.000 Ελληνίδες μαζί με τα παιδιά τους αποκεφαλίστηκαν όταν αυτές αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την θρησκεία τους, να βαπτιστούν χριστιανές και να υποταχθούν στους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) κατακτητές.

Το Ελληνικό στράτευμα μαθαίνοντας την κάθοδο του Ζαουτζά συγκεντρώθηκε για την αποφασιστική μάχη εναντίον του. Μαζεύτηκαν 60.000 Έλληνες στρατιώτες για να αντιμετωπίσουν τα ρωμαϊκά (βυζαντινά) στρατεύματα της Κωνσταντινούπολης, τα οποία αριθμούσαν 250.000 βαρβάρους.

Ο Ιερεύς Κόρεσος εξετάζοντας τους οιωνούς συμβούλευσε τον Συνέστιο να ξεκινήσουν πόλεμο φθοράς, δηλαδή ανταρτοπόλεμο και να μην επιτεθούν μονομιάς στους βαρβάρους μισθοφόρους των Ρωμαίων (Βυζαντινών).

Ακόμη οι Έλληνες δεν είχαν αποκτήσει την απαραίτητη πολεμική πείρα για μάχη εκ παρατάξεως μετά από τόσα χρόνια ρωμαϊκής κατοχής που τους είχε στερήσει από την πολεμική τακτική των αρχαίων προγόνων τους. Όμως ο Συνέστιος δεν άκουσε τον Έλληνα Ιερέα.

Στην φονική μάχη που επακολούθησε λίγο έξω από την σημερινή Λάρισα έπεσαν ηρωικώς σχεδόν όλοι οι Έλληνες.

Ήταν 10 Απριλίου του 728 σύμφωνα με το χριστιανικό ημερολόγιο. Ο Συνέστιος σκοτώθηκε πολεμώντας ηρωικά στην μάχη. Τον Ιερέα Κόρεσο οι Ρωμαίοι είχαν εντολές να τον συλλάβουν ζωντανό. Τον μετέφεραν αλυσοδεμένο στην Νέα Ρώμη, στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Ρωμαίος (Βυζαντινός) στρατηγός Ζαουτζάς είχε πάρει εντολές από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Λέοντα Γ” να αφανίσει όλους τους Έλληνες στην πυρά.

Οι χριστιανοί επίσκοποι προέτρεπαν τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) στρατιώτες να βιάζουν τις Έλληνίδες και μετά να αποκεφαλίζουν τα παιδιά τους, «ίνα το ελληνικόν γένος αποκτείναι», όπως αναφέρει ο Νικηφόρος διότι τελούν «μιαράς και δαιμονιώδεις θυσίας».

Οι βάρβαροι μισθοφόροι των Ρωμαίων με επικεφαλής τους χριστιανούς μοναχούς συγκέντρωσαν 600.000 Έλληνες, γυναικόπαιδα κυρίως, στην περιοχή γύρω από την σημερινή Λάρισα και διέταξαν να τους κάψουν ζωντανούς.

Αυτά τα στοιχεία αναφέρουν βουλγαρικές και αραβικές πηγές καθώς και ο Ιερεύς Κόρεσος στην βιογραφία του που συνέγραψε όσο καιρό ήταν αιχμάλωτος των Ρωμαίων (Βυζαντινών). Μετά από λίγο θα θανατωθεί και αυτός με φρικιαστικά βασανιστήρια στην πυρά.

Το φρικιαστικό έγκλημα που συνετάραξε τότε την Οικουμένη οι νεο-βυζαντινοί μισέλληνες φροντίζουν να κρατούν θαμμένο ώστε να μην μαθαίνουν οι Έλληνες την Ιστορία τους.

Η Γενοκτονία των 650.000 Ελλήνων, κυρίως γυναικόπαιδα, θα μείνει στην Ιστορία ως «σήμα κατατεθέν» της ανατολικορωμαϊκής (βυζαντινής) λαίλαπας, ώστε να γνωρίζει ο Ελληνικός λαός σε τί αποσκοπούν ωρισμένοι νεο-βυζαντινοί ανθέλληνες οι οποίοι μη έχοντες ούτε Ιερό ούτε Όσιο έχουν φορέσει ξεδιάντροπα και την μάσκα του Έλληνα.

Τιμή και Μνήμη στους γενναίους Προγόνους που έπεσαν ηρωικώς για την Ελευθερία της Ελλάδος από τους Ρωμαίους (Βυζαντινούς) κατακτητές. Οι Θεοί τους εξασφάλισαν μία θέση κοντά Τους και εμείς οι σημερινοί Έλληνες μία θέση στην καρδιά μας ώστε να παραδειγματίζουμε τις νέες γενεές.

Πηγές:
Ιερεύς Κόρεσος, Βιογραφία

Θ. Κορρές, Το κίνημα των «Ελλαδικών»

Νικηφόρος Βρυέννιος, Ύλη Ιστορίας

Πάπας Γρηγόριος Β”, Επιστολαί

V. N. Zlatarski, Istorija

A. Lombard, Constantin V


Σημείωση του Δημήτρη Σκουρτέλη:

Οι"Ελλαδικοί" τότε, έκαναν ότι τους έλεγε ο επίσκοπός τους, ο Πάπας. Γιατί αυτός διοικούσε εκκλησιαστικά την Ελλάδα, και ο Λέων του πήρε την επισκοπή και την έδωσε στο πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Βλέπετε, από τότε "Ανήκαμε εις την Δυσιν"


Για μένα αυτή η ημερομηνία είναι από τις σημαντικότερες της Ελληνικής Ιστορίας. Αν είχαν νικήσει οι "Ελλαδικοί" αυτή την στιγμή δεν θα υπήρχε Ελλάδα. θα είχαμε απορροφηθεί από τους Δυτικούς, όπως οι Έλληνες της 'Μεγάλης Ελλάδος".


Να σημειωθεί δε πως οι Ορθόδοξοι, όταν επεκράτησαν της Εικονομαχίας, ΔΕΝ επέστρεψαν την επισκοπή του Θέματος της Ελλάδος στον Πάπα...

Πηγές εικόνων:
http://www.hellenica.de/Griechenland/Byzanz/GR/LeonIII.html

1 σχόλιο:

  1. Ο "Ιερέας Κόρεσος¨" ήτανε πράγματι Ιερέας του Διονύσου, αλλά στην... Μυθολογια;
    "ερωτεύθηκε παράφορα μία παρθένα από την Καλυδώνα, την Καλλιρρόη. Επειδή όμως η Καλλιρρόη απέκρουσε τον έρωτά του, ο Κόρεσος παραπονέθηκε γι' αυτό το θέμα στον Διόνυσο, με αποτέλεσμα ο θεός να στείλει στους κατοίκους της Καλυδώνας τρέλα (μανία). Για να απαλλαγούν από αυτή τη συμφορά, οι Καλυδώνιοι, σύμφωνα με χρησμό από το Μαντείο της Δωδώνης, όφειλαν να θυσιάσουν στον Διόνυσο μία παρθένα. Αλλά ο κλήρος έπεσε στην Καλλιρρόη, οπότε ο Κόρεσος, ερωτευμένος καθώς ήταν, δεν άντεξε να θυσιάσει την κοπέλα και αυτοκτόνησε. Στη συνέχεια η Καλλιρρόη, από τις τύψεις και τη ντροπή της, έπεσε μέσα στη λιμνούλα μιας πηγής, η οποία από τότε πήρε το όνομά της." (Βικιπαίδεια)

    ΑπάντησηΔιαγραφή